kijkmee2      facebook      logohv

Op bezoek bij

Marie Claire en Gerson

Het afgelopen jaar is voor Marie Claire en Gerson zeer intensief geweest, niet alleen door corona, maar vooral door de geboorte van dochter Rosalie in maart 2020. Rosalie heeft namelijk achondroplasie, oftewel dwerggroei. Dit betekent dat ze in de toekomst klein zal blijven. Verstandelijk gezien is ze in orde, maar lichamelijk zal ze dus haar beperkingen hebben. Achondroplasie is zeer zeldzaam en in Nederland worden ca. 6 kinderen per jaar hiermee geboren.

Tijdens de 20-weken echo waren er geen aanwijzingen dat Rosalie afwijkend groeide, echter met 31 weken kwam alles in een stroomversnelling. Bij het opmeten van haar benen week ze af van de gemiddelden. Wat volgde was een nieuwe afspraak met een anderhalf uur durende controle, daarop een slopende tijd in de wachtkamer omdat de doctoren met elkaar gingen overleggen. Tijdens de zwangerschap wordt in bedekte termen gesproken over een ‘verdenking van achondroplasie’.

Gerson: “Na de diagnose zijn we gaan googlen en hebben we veel gelezen in lotgenotengroepen op internet. Eerst wil je alles weten, daarna wil je niets erover lezen, dan toch maar weer veel lezen en dingen vergelijken met Rosalie. Op social media merkten we dat de term “groeistoornis” veel gebruikt wordt, wat het makkelijker maakt om anderen uit te leggen wat er aan de hand is met Rosalie.

De rollercoaster waarin Marie Claire en Gerson zich bevonden, ging door en door. Na een voorspoedige geboorte werd na 6 weken bij een reguliere controle ontdekt dat het achterhoofdsgat (waar zenuwen doorheen lopen) bij Rosalie erg vernauwd was. Hierdoor raakten de zenuwen langzaamaan bekneld. De dag erna is ze geopereerd. Rosalie is de eerste die op zo’n jonge leeftijd hieraan geopereerd is.

Het dagelijks leven is ook intensief; Rosalie heeft een lage spierspanning en doet nu nog alles liggend, inclusief eten en drinken. Haar zussen Charlotte-Sophie en Isabelle spelen graag met Rosalie, maar weten dat ze erg voorzichtig moeten zijn met haar.

In de afgelopen maanden hebben ze ook bijzondere dingen meegemaakt.

Marie Claire: “We hadden dezelfde kraamverzorgster aangevraagd als bij de andere twee meiden. Gelukkig was ze beschikbaar en wat bleek? De zwager van deze kraamverzorgster heeft ook achondroplasie! In haar hele carrière als kraamhulp heeft zij nog nooit een kindje met achondroplasie verzorgd, dus ook de kraamhulp vond dit heel bijzonder.

Op een avond werd er aangebeld voor een collecte. Een jongen met achondroplasie stond voor de deur. Hij heeft hen veel verteld over het leven met achondroplasie en door deze ervaring kregen Gerson en Marie Claire meer vertrouwen dat er ook voor Rosalie een normale toekomst is weggelegd, ondanks haar beperkingen.

De lockdown begon op 16 maart 2020 en Rosalie is geboren op 22 maart. De kraamtijd is dus heel rustig verlopen. De box stond voor het raam voor eventuele (k)raamvisite.

Gerson is docent lichamelijke opvoeding en werd door de privéomstandigheden vrij gesteld van les geven. Marie Claire had natuurlijk haar zwangerschapsverlof en dat werd door de situatie verlengd, zodat ze langer thuis kon zijn. De andere kinderen hoefden niet naar school, zwemles of afspraakjes. De eerste 6 weken hebben ze echt in een eigen bubbel geleefd en dat heeft hen als gezin echt samen gebracht.

Vanuit de gemeente hebben ze veel meeleven en kaarten ontvangen. “Het is zo bijzonder om te weten dat er een gemeente is die met je mee bidt in tijden zoals dit”, aldus Marie Claire. Tijdens de drie weken dat Rosalie in het ziekenhuis was na de operatie hebben Gerson en Marie Claire op hun tandvlees gelopen. Gelukkig stond er af en toe eten thuis klaar, verzorgd door o.a. Gerda en René Verlaan. Op moederdag werd er zelfs een taart door hen bezorgd in het ziekenhuis. Ook ouders en schoonouders droegen hun steentje bij in de opvang van de andere kinderen. “We hebben geleerd om hulp te ontvangen, alhoewel je liever hulp geeft”, vertelt Marie Claire.

Rosalie gaat nu naar een medisch kinderdagverblijf waar ze o.a. logopedie en fysiotherapie ontvangt. De andere kinderen mogen weer gewoon naar school.

Marie Claire: “We hebben afgelopen jaar als heel bijzonder ervaren, door Rosalie en de corona. Toch hebben we het qua emotie en verdriet nog steeds wel moeilijk. Eigenlijk zitten we in een rouwproces wat “levend verlies” heet. Het accepteren dat zij een ander leven tegemoet gaat dan onze andere meiden. Maar daarom willen we haar bijbrengen dat ze mag zijn wie ze is en dat ze daar trots op mag zijn. Zoals wij haar zien als een verrijking in ons gezin. En daar zijn wij weer trots op! Als de gemeente vragen heeft, stel ze gerust. We willen er graag open over zijn, zodat achondroplasie meer bekend wordt”.  

mcgersonkids


Luciënne van Miltenburg – van Eck

Op de eerste warme lentedag zit ik bij Luciënne aan een gezellige picknicktafel in de tuin. Luciënne is van beroep purser en hoorde al snel de alarmerende geluiden over corona in China. Gelukkig heeft ze op het moment van schrijven haar baan nog bij de KLM, alhoewel dat bij een volgende ontslagronde zomaar over kan zijn. Voor haar werk is ze is al heel vaak getest en afhankelijk van het land gelden er strenge coronaregels. In China mag je bijvoorbeeld niet van je hotelkamer af tot de volgende vlucht. Gelukkig mag je in sommige landen wel op het hotelterrein even naar buiten.

Door corona zijn de vluchtschema’s flink aangepast en zit Luciënne vaker en langer thuis. Ondanks het thuis lesgeven aan haar twee kinderen voelde ze toch een soort leegte. Sinds 1,5 jaar kookt ze een- tot tweemaal per week voor haar oudere buurtjes. Hierdoor kwam ze op het idee om middels een brief aan de buurtbewoners te vragen of hier meer interesse voor was. Een aantal buurtbewoners is aangehaakt en soms kookt Luciënne nu voor wel 19 mensen! Af en toe is het inschatten van hoeveelheden voor zo’n grote groep nog wat lastig en krijgen haar man en kinderen op die dag gewoon lekker friet, haha.

Omdat ze zo blij wordt van koken voor anderen, kwam ze samen met Mirjam Gijsbertsen tijdens een wandeling op het idee om te gaan koken met tienermeiden. Deze groep van 12-17 jaar heeft het best moeilijk in de coronatijd; ze ontmoeten elkaar niet meer op school, volgen veel onlinelessen en de meeste activiteiten zijn gestopt.

Ze mogen met in acht neming van de coronamaatregelen samen komen in het Dorpshuis. Het koken met de tienermeiden wordt gefinancierd uit het Sharefonds (www.sharefonds.nl), een fonds dat recent is opgericht door Mirjam en Martijn Gijsbertsen. Dit fonds ondersteunt het omzien naar elkaar.

Met dit idee zijn Luciënne en Mirjam naar het Dorpshuis gestapt en met de enthousiaste buurtverbindster Corinna Mitrovitch aan de slag gegaan. Via o.a. hun eigen netwerk en het netwerk van Corinna werden de tieners benaderd en vijf weken na de troonrede, waarin benadrukt werd om om te zien naar elkaar, en het ontstaan van dit idee kwamen de meiden voor het eerst bij elkaar.

De groep van 7 meiden heeft in totaal drie keer met elkaar gekookt en krijgen na afloop altijd een klein kadootje mee. “Het is zeker niet de bedoeling om culinaire hoogstandjes te maken. Gewoon een plaatpizza met gezonde soep en een lekker toetje” vertelt Luciënne. “Omdat wij ook geen club zijn, hopen we dat de meiden na het koken met elkaar in contact blijven zodat de coronatijd iets gezelliger en makkelijker is. Het geeft je zo’n voldoening om met de meiden te koken en te merken dat ze het naar hun zin hebben. Het is iets kleins, maar op deze manier kunnen wij hen toch ondersteunen in deze tijd” aldus Luciënne.

Gelukkig mogen ze met in acht neming van de coronaregels ook weer een volgende keer organiseren met een nieuwe groep tieners.

Luciënne is niet bang om corona te krijgen, terwijl ze natuurlijk wel met veel mensen in aanraking komt door het vliegen en door het koken. Ze houdt wel rekening met haar ouders. Deze zijn 13 jaar geleden naar Friesland verhuisd en ze heeft hen een keer of vier live gezien afgelopen jaar.

“Het is een onrustige tijd voor iedereen, maar ik ben zo blij dat ik met koken er kan zijn voor anderen. Het omzien naar elkaar vind ik heel belangrijk, het is mij met de paplepel ingegoten en op deze manier kan ik er handen en voeten aan geven,” vertelt Luciënne.

Mocht je het leuk vinden om Luciënne te volgen, dan kan dat via haar insta-account ‘Luuskookt’ of mail haar voor meer informatie op ‘Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.’.

lucienne

 

Corry en Rien Treur

Doordat twee dochters in het buitenland wonen, kwam het coronavirus al eerder in beeld bij Corry en Rien. In Italië reden in januari de militaire trucks met doodskisten erop af en aan. Deze berichten hebben toch een bepaalde angst en voorzichtigheid gewekt bij hen. Al vroeg in het jaar gingen ze niet meer naar de kerk en hielden ze afstand van anderen. Ze ontvingen toen ook geen bezoek maar nu eten ze af en toe met vrienden en ontvangen ze de moeder van Corry, die 92 jaar is.

Het werk op het makelaarskantoor is met de nodige aanpassingen gewoon doorgegaan.

In de zomervakantie zijn Rien en Corry op fietsvakantie gegaan in Nederland. Ze hebben zo’n 870 (!) km gefietst in 10 dagen. Van Stavoren en Enkhuizen tot de Duitse grens en Bossche Bollen eten in Den Bosch, het werd een geweldige ervaring. Maar ook hier hielden ze rekening met Covid door bijvoorbeeld een kamer op een lage verdieping te boeken zodat ze niet met een lift hoefden vanwege de aerosolen in kleine ruimtes.

Het plan voor hun 40-jarige bruiloft op 22 april 2020 werd ook gewijzigd. Normaal zou er zeker een groot feest geweest zijn, maar

nu zijn ze samen een dag gaan fietsen en kregen ze filmpjes van familie en vrienden.

Dit jaar willen ze wel weer op dezelfde manier op vakantie, eventueel met de auto door Europa. Dochter Joyce, wonend in Italië, is zwanger en verwacht de baby in juni. Door corona hebben ze haar nog niet in het echt zwanger gezien. Hopelijk kunnen ze toch de baby vasthouden deze zomer.

De kerkdienst online kijken was in het begin erg onwennig. Voor de dienst gaan Corry en Rien een rondje wandelen en samen ontbijten, daarna gaat de laptop aan. Om beter te kunnen concentreren, haakt Corry tijdens de dienst of maakt ze aantekeningen. Ze volgen de hele dienst en vinden het fijn om de zegen mee te krijgen aan het einde van de dienst. Ze missen vooral het samenzijn en het gevoel van saamhorigheid.

“Door de coronacrisis is de mens stilgezet en denken we meer na en ervaren we meer kwetsbaarheid. Ik denk dat de mens zeker een aandeel in deze ziekte heeft door een bepaalde manier van leven en gedrag”, zegt Rien. Hij verwacht dat als dingen weer meer normaal worden, de agenda ook weer vol zal stromen en dat we snel vergeten zullen zijn hoe we even stil gezet zijn.

“Het is ook een mooie tijd waarin we meer samen zijn en waarin we ons allemaal bezinnen op bepaalde zaken.” Corry leeft nog bewuster dan voorheen in het nu, dingen uitstellen tot later doet ze liever niet.

Doordat Rien twee jaar geleden zelf ziek werd, is hij al eerder stilgezet.  “Je wordt je bewust van het nietige van de mens. Vaak had ik de woorden ‘niet mijn wil maar Uw wil geschiedde’ in gedachten. Deze gedachte komt ook weer bij mij op nu we in de coronacrisis zitten. We hechten te veel waarde aan onze eigen leventje terwijl je onderdeel bent van een groter geheel”, aldus Rien. In zijn ziekteperiode heeft hij gemerkt dat hij veel minder behoefte had aan menselijk contact dan dat hij voorheen dacht. “Het was heel fijn dat de ouderling met mij in overleg ging over mijn behoefte aan contact in plaats van gewoon maar langskomen”, vertelt Rien.

Rien verwacht wel dat kerkelijk gezien een aantal zaken veranderd blijven door corona. “De vaste grenzen zijn toch iets minder vast dan dat we dachten. Het zijn positieve zaken dat er o.a. een cantorij opgezet is en dat we bewust zoeken naar andere manieren van zorg voor elkaar. Het spontane contact is minder, dus er zullen zeker meer mensen eenzaam zijn”, zegt Rien.

“Maar blijf zeker ook ná corona op mensen letten. Laten we niet vergeten dat in coronatijd mensen ziek zijn geweest of iemand hebben verloren. Deze uitgestelde aandacht moet niet vergeten worden”, benadrukt Corry.

riencorry


Marleen en David Schaddelee

In 2020 heeft David de bewuste keuze gemaakt om te starten met zijn eigen bedrijf DS Techniek. Door het hebben van een eigen bedrijf ben je flexibeler in je leven. Zo brengt David de kinderen nu naar school of haalt hij ze weer op. Marleen werkt op een zorgboerderij met verstandelijk gehandicapten. Tijdens de eerste lockdown bleven een aantal bewoners op de boerderij wonen, maar mocht er buiten de medewerkers en medebewoners geen contact van buitenaf zijn. De dagbesteding voor de bewoners ging door. Via beeldbellen probeerden ze wel contact te houden met de andere deelnemers, maar dat was erg moeilijk. Uiteindelijk bleek deze situatie niet gezond en houdbaar voor de bewoners. In de tweede lockdown zijn dus bewust andere keuzes gemaakt.

De lege agenda heeft afgelopen jaar ook een stuk rust gebracht in huize Schaddelee. Voor corona was óf Marleen óf David wel ’s avonds weg en nu ervaren ze dat samen thuis zijn ook heel waardevol is.

David merkt dat de online vergaderingen goed te doen zijn als het om praktische zaken of organiseren gaat. De besluitvaardigheid en de bereidheid tot actie is nu groter dan voorheen bij sommige vergaderingen. Bij dingen waar ook het gevoel meespeelt, is het toch fijner om elkaar in de ogen te kunnen kijken.

David is twee jaar evangelisatie-ouderling geweest en heeft daarna de taak van jeugdouderling opgepakt. Zijn betrokkenheid in de jaren daarvoor bij het op reis gaan met een groep jongeren naar Ecuador en het organiseren van een outreach in Rotterdam bij Aafke van der Spek laten zijn passie voor evangelisatie én jongeren zien. Als jeugdouderling is hij o.a. betrokken bij Devotion en de jeugdclubs.

David: “Het is best lastig om goed contact te houden met de jongeren. We hebben een keer een online meeting gehad die leuk was. De winnaar kreeg een corona survivalpakket met o.a. toiletpapier, haha. Maar je merkt ook dat de jongeren al de hele week achter hun scherm zitten. We hebben WhatsApp-groepjes maar daarin is het toch moeilijk om iets in de groep te delen over je gevoelens. Met kerst is er een leuke kerstkaart afgegeven bij de jongeren met een zakje Autodrop. Uiteraard weten ze dat ze mij persoonlijk kunnen benaderen als er iets is, maar dat gebeurt toch niet zo gauw.”

Marleen: “Je mist ook echt het onderlinge contact met je familie. Op de verjaardag van Rosanna kwam een schoonzus met alle neefjes en nichtjes. Die verrassingen zijn heel leuk, maar het spontane contact mis je echt. De baby die in coronatijd is geboren, hebben we echt het minste gezien van alle neefjes en nichtjes ooit. Mooi is wel dat je nu meer 1-op-1 contacten hebt en dat daardoor de gesprekken minder oppervlakkig zijn dan op een normale verjaardag.”

Beiden merken dat Covid echt laat zien waar we in de wereld mee bezig zijn; reizen, prestaties leveren, resultaten scoren, vooral druk druk druk zijn. In deze periode valt dat allemaal weg en kan men weer genieten van de kleine dingen.

Op zondagen missen ze de samenkomsten in de kerk heel erg. Gelukkig konden ze op een andere manier via een jeugdvriend van David toch bij elkaar komen met andere gelovigen. Toen er nog 30 mensen in de kerk mochten, heeft Marleen zich erg verdrietig gevoeld dat het verboden was om te zingen. “Het bijeenkomen met een kleine groep geeft zoveel mogelijkheid tot diepgang en contact. Dat mis je nog weleens als je in een volle kerk een dienst meemaakt”, aldus Marleen. Ze zingen beiden in de cantorij en merken dat je nu ook meer (oog)contact maakt met de aanwezige kerkgangers nu de groep klein is. 

Marleen volgt bewust niet continu het nieuws. “Er wordt zoveel angst gezaaid en er is zoveel informatie dat je erdoor overstelpt kan worden. Belangrijker is de vraag wat God van ons vraagt in deze tijd. We merken echt dat we door stilgezet te zijn, ook echt gezegend worden.”

David: “Hoe meer ons geloof groeit, hoe meer de angst sterft. Door corona zijn we nog bewuster bezig met ons geloof. Wij ervaren dat echt als een zegen.”

davidmarleen

 


Hanneke de Vos

Een gesprek met Hanneke kan natuurlijk niet gevoerd worden zonder dat er gesproken wordt over het overlijden van haar man Gert-Jan. Komende mei is dat vier jaar geleden en de jaren zijn niet makkelijk geweest. Het eerste jaar was een jaar van ongeloof, in het tweede jaar drong het besef langzaam door en het derde jaar werd een jaar van het echt voelen van pijn en gemis. In deze jaren is Hanneke twee keer een aantal weken naar de Herberg geweest (een pastoraal centrum in Oosterbeek red.). Hanneke heeft dit als een mooie tijd ervaren waarbij rust en structuur hielpen om weer je doel in het leven te hervinden. In deze jaren leek God afwezig, terwijl ze verstandelijk wist dat Hij er wel was. Maar door de depressie heeft het lang geduurd voordat Hanneke weer oog kreeg voor mooie dingen en soms is dat nog steeds moeilijk. Als je bijvoorbeeld op een zondagmiddag besluit om op de fiets te stappen, zie je veel stellen wandelen en dat maakt het gemis weer zo pijnlijk duidelijk. November 2020 heeft ze een 3-daags seminar gevolgd in de Herberg over ‘Rouwverwerking’. Ook dit heeft haar weer meer inzicht gegeven over de doel van het leven. Door corona mist ze de spontaniteit om bij mensen op bezoek te gaan of om even een praatje te maken. Op dit moment volgt ze een herstelprogramma van 16 weken bij Medinello in Utrecht. Hier traint ze tweemaal per week en heeft ze diverse gesprekken.

Met ons gesprek over de afgelopen coronatijd hoopt ze ook een stukje openheid te kunnen geven aan zaken rondom rouw en depressie, zodat anderen zich er misschien in kunnen herkennen.

Hanneke heeft echt behoefte aan structuur en regelmaat. Door corona is dat weggevallen. Door naar de kerk te gaan op zondag maakte dat de dag anders dan de andere dagen in de week. Dus toen de kerkdiensten weer werden opengesteld op zondag 28 februari, maakte Hanneke gelijk gebruik van de mogelijkheid om de avonddienst te bezoeken. Het aanwezig zijn in het gebouw is een mooi heilig moment. Thuis achter de laptop met een onlinedienst wordt ze  sneller afgeleid. Ze luistert ’s ochtends ook graag naar de bijbel podcast “Eerst Dit”. Zodra de zondagsschool weer begint, neemt ze ook haar kleinkinderen weer mee naar de kerk en het Trefpunt.

Afgelopen tijd is het bidden met de zondagavond-groep blijven bestaan. Live met elkaar bidden heeft echt de voorkeur voor Hanneke, maar gelukkig zorgde de onlinemogelijkheid er toch voor dat het bidden door kon gaan.

De cursus Levend in Christus waarbij Hanneke betrokken is als teamlid zou dit jaar weer van start gaan in Shelter. Vanwege corona heeft het Evangelisch Werkverband de cursus nu online aangeboden. Er zijn s uit het hele land 24 aanmeldingen gekomen. Hanneke zelf zal hier online niet aan meewerken.

Hanneke zorgt met andere familieleden voor haar moeder van 91 jaar. Vanaf het begin hebben ze elkaar begroet en afscheid genomen met een kus en knuffel, want op deze leeftijd kan ieder afscheid de laatste keer zijn. Ze heeft ook het knuffelcontact met kinderen en kleinkinderen hard nodig. Gelukkig konden de eetafspraken die ze regelmatig heeft met twee vriendenstellen ook blijven doorgaan.

Hanneke heeft moeite met de onzekerheid van deze tijd. Ze blijft zoeken naar wat God haar te doen geeft. “Wat wel mooi is aan deze tijd is de aandacht voor de ander, zoals het sturen van een bloemengroet naar een gemeentelid of een kaartje krijgen”, zegt Hanneke.

Zo werd ze zelf onverwachts gebeld door een teamlid van de cursus. Hanneke: “Dat God jouw naam in gedachten geeft bij een ander is zo bijzonder. Dan weet je dat God jou niet vergeet!”

Red: In de maand maart heeft Hanneke zelf corona opgelopen en is op dit moment nog herstellende.

hanneke


Couzijn en Annemarie van Leeuwen

De pup Pippa (nee, geen corona impuls maar een weloverwogen besluit) heet mij kwispelend welkom in het huis van Couzijn en Annemarie. De hond brengt een stuk vrolijkheid en activiteit in huis. Tijdens de eerste lockdown moest iedereen zich flink aanpassen. Couzijn baalde als het online niet goed werkte. Hij geeft les aan groep 3, 5 én groep 8 en dat is hard werken. Hij merkt ook dat je online minder contact hebt met de kinderen dan in een normale les. Er zijn zeker achterstanden ontstaan door het thuis lesgeven. Na een paar weken van sluiting kon Annemarie in april weer volledig aan de slag bij haar eigen praktijk voor mondhygiëne. Ook Couzijn is nu helemaal gewend aan lesgeven op diverse manieren.

Het is lastig om een mening te hebben over de pandemie. Couzijn: “Mensen zijn verantwoordelijk voor hun daden en leven op aarde. We hebben een eigen verantwoordelijkheid hoe om te gaan met deze situatie. Het is bijzonder dat mensen de kennis hebben om een medicijn te maken tegen Covid 19. Ik bid niet specifiek voor de pandemie, maar meer voor mensen die corona hebben.”

“Wereldwijd zijn wij als mensen nu stilgezet en hopelijk maken we voor de toekomst bewustere keuzes”, aldus Annemarie. “Door de corona beseffen we meer dat we het leven niet zelf in de hand hebben. Je denkt altijd wel na over bepaalde levensvragen zoals waarom we op aarde zijn en wat is ons uitzicht na dit leven, maar nu komt het wel heel dichtbij en is het meer werkelijkheid geworden.”

Op zondagen kijkt het gezin naar een kerkdienst op de tv, de dienst van de hervormde kerk of de dienst van EO Beam. Couzijn heeft geregeld dienst om het orgel te bespelen. Couzijn en Annemarie zingen ook mee in een cantorij. Tijdens kerst was het fijn dat het kinderkoor van 40 kinderen (!) toch door kon gaan met wat aanpassingen.

Couzijn: “Het is mooi om te merken dat de kerk kan meebewegen met de dingen die in de wereld gebeuren. De filmpjes en de werkjes van de zondagsschool worden door onze kinderen ook erg gewaardeerd.”

“De drempel om naar de kerk te gaan is voor sommige mensen misschien toch hoger dan het volgen van een online dienst. Het is goed dat de kerk online aanwezig is. Met kerst zat er bijvoorbeeld onverwachts één bezoeker de kerk, die in Harmelen was komen wonen en al zoekend op internet op de site van de kerk terecht kwam. Bijzonder om te merken dat God alle middelen gebruikt om mensen te bereiken”, aldus Couzijn.

Schermafbeelding 2021 04 17 om 11.43.17

Manoah, Ruchama en Aron van Leeuwen

Toen ik op bezoek was bij Couzijn en Annemarie, waren de kinderen ook thuis en hebben we gezellig samen koffie gedronken. Uiteraard heb ik ook aan de kinderen gevraagd hoe het met hun is gegaan tijdens dit corona jaar.

Manoah geeft aan dat zij het in het begin best spannend vond of het tijdelijk dichtgaan van het bedrijf van haar moeder financiële consequenties zou hebben. “Het is toch lastig als kind om in te schatten hoe snel je in de problemen zou komen zonder inkomsten,” zei Manoah.

Aron zit in groep 6 en vond het online school volgen prima. Hij kon in zijn eigen tempo zijn opdrachten maken om daarna lekker buiten te gaan spelen. Hij is door corona niet bang geworden om met anderen om te gaan of om het zelf te krijgen.

Ruchama heeft in het coronajaar de overgang van groep 8 naar de brugklas gemaakt. In mei  hoorde ze tot haar opluchting dat het afscheid van groep 8 gewoon met een musical zou zijn. Van september tot half december ging ze gelukkig gewoon naar de brugklas en heeft zo kennis gemaakt met haar nieuwe klas.

Manoah zit in de derde klas van de middelbare en geeft aan dat zij een vast groepje vriendinnen heeft waar ze geregeld mee afspreekt. Zij gaat nu om de dag naar school. Het is lastig om goed in je ritme te komen als er continu zoveel wijzigt. Zij merkt wel dat je alerter bent op handen wassen na school. Ze houdt ook rekening met het afspreken met andere vriendinnen, omdat de consequenties voor de rest van het gezin groot zijn als iemand corona zou krijgen. Door corona is haar baantje gestopt bij restaurant Susu. Het is jammer dat ze haar zakcentje mist, maar meer tijd in de agenda is eigenlijk ook weer prima. Ze mist het shoppen ook best wel. Manoah merkte dat ze meer en meer op haar kamer zat. Door de pup Pippa komt ze nu weer vaker beneden en dat is eigenlijk ook wel weer gezellig.

Voor alle drie de kinderen is het voetballen bij SCH op een paar weken na gewoon doorgegaan. Het is fijn om je even buiten uit te leven en vrienden te ontmoeten.

Op zondagen kijken ze met het gezin naar een dienst op tv, de dienst van de hervormde kerk of de dienst van EO Beam. Als Couzijn en Annemarie in de cantorij zingen, kijken ze met z’n drietjes naar de dienst. Ruchama geeft aan het moeilijk te vinden om de Harmelense kerkdienst te volgen omdat er vaak moeilijke woorden in gebruikt worden.

Uiteraard hopen ze alle drie dat de corona heel snel weer voorbij zal zijn en dat ze met het gezin weer gewone uitjes kunnen hebben in plaats van wandelen en wandelen en wandelen…..

Schermafbeelding 2021 04 17 om 11.44.44


Ankie Dijkhof (5 april 2021)

Ankie

Eind maart is Ankie 80 jaar geworden. We zijn dan gelijk bij de kern van de zaak; ze viert zo graag haar verjaardag met alle kinderen en kleinkinderen tegelijk en had lekker uiteten met ze willen gaan. Door corona mist ze de verjaardagen van anderen, bruiloften, familie-uitjes, de gezelligheid van bij elkaar zijn. Juist deze dingen zijn zo belangrijk in het leven van Ankie.

Ook zijn er wel activiteiten weggevallen, zoals koersbal in het Trefpunt en de handwerkclub. Ze mist ook hier echt wel de gezelligheid van het samenzijn.

In het begin van de coronacrisis maakte ze zich niet zo druk. “Je voelt het niet, je ziet het niet dus zou het er wel zijn? Maar toen de dochter van mijn buurvrouw als één van de eerste overleed aan corona, werd ik toch wel bewuster van de ziekte,” vertelde Ankie. Zelf is ze niet zo bang aangelegd, maar haar oudste dochter Alette was toch wel streng voor haar en de andere kinderen. De boodschappen werden voor haar gedaan en de kleinkinderen bleven op afstand staan en er werd niet gezoend.

“Maar ineens vliegt het je dan zo aan, alles wat je mist. Je hebt zelfs geen zin om uit bed te komen. Toen heb ik de knop omgezet en ben ik toch weer zelf boodschappen gaan doen. Het mondkapje en de beslagen brilglazen zijn verschrikkelijk, maar er weer even uitkunnen is heel fijn.” Ik ben niet bang om dood te gaan, maar ik hang nog zo aan het leven”, aldus Ankie.

Gelukkig kan ze zich ook heel goed alleen vermaken; er staan leuke gehaakte dieren op een stoel. Daarbij houdt ze van legpuzzels maken en lezen. Ze heeft al per post gestemd en de afspraak voor vaccinatie wordt binnenkort gemaakt. Hopelijk wordt alles daarna weer snel normaler.

Doordat ze al voor corona gebruik maakte van de kerktelefoon, is het wennen aan de onlinediensten niet moeilijk. Ze volgt de diensten op de iPad. Het is fijn dat er nu teksten te zien zijn bij het zingen en de schriftlezing. Bij de belijdenisdienst in de kerk van kleindochter Lisa heeft ze het wel moeilijk gehad. “Je wilt toch hardop meezingen met ‘dat ’s Heeren zegen op u daal’.”

’s Avonds na de warme maaltijd leest ze een stuk in de bijbel. Ze gebruikt nu de bijbel in gewone taal. Soms begrijpt ze hierdoor bepaalde gedeeltes beter. In haar familie zijn kerkelijk gezien verschillende stromingen, maar dit geeft gelukkig geen ruzies. “Hoe mooi is het dat ik kan genieten van psalm 42 op de iPad en dat mijn broer en zijn kinderen dit samen zingen op het sterfbed van mijn schoonzus. De dominee die die avond zou langskomen, wilde het ook hebben over deze psalm, prachtig toch?” vertelt Ankie. Ze zijn zelfs een paar jaar geleden nog met z’n allen naar een huis van haar broer in Duitsland geweest. Ze hoopt dat dit soort uitjes snel weer georganiseerd kunnen worden.

Ze is dankbaar voor het feit dat haar kinderen en kleinkinderen dichtbij in Harmelen wonen. Het is vaste prik dat zoon Aart elke zondagavond komt om samen met haar te eten. Met de kinderen heeft ze een appgroepje waarin ze iedere morgen elkaar ‘goedemorgen’ wensen.

Tijdens de vele maanden gedurende het ziekbed van haar man Jan heeft ze gemerkt dat familie ook heel belangrijk is. Haar dochters verdeelden de taken van zorg en administratie, haar zoon heeft de kist zelf gemaakt. De herinnering aan een verpleger die een keertje appeltaart bakte in haar keuken, maakt haar nog steeds aan het lachen.

“Het is een rare tijd en ik had zeker niet verwacht dat we nu al een jaar in de coronacrisis zitten. Ik hoop echt dat het snel voorbij is!”


Wilma en Marco de Knikker (22 maart 2021)

Ik ontmoet Wilma en Marco met hun drie kinderen bij ons in de tuin. Het is een gezellige boel, de kinderen rennen en spelen lekker om ons heen.

Tijdens de eerste lockdown hoefde Marco niet naar zijn werk als leerkracht op de basisschool in Kamerik. De noodopvang van kinderen werd gedaan door een derde partij. Hierdoor kon Wilma om 7.00 uur op kantoor in Woerden zitten, waar het lekker rustig was omdat veel van haar collega’s thuiswerkten. Marco zorgde voor het thuisonderwijs van de kinderen.

De situatie tijdens de tweede lockdown is wat anders omdat Marco om 8.30 uur zelf op school moet zijn voor de noodopvang van kinderen van ouders met vitale beroepen. Om de druk van het lesgeven aan drie kinderen wat te verlichten, neemt Marco één kind mee naar Kamerik en geeft Wilma de overige twee thuis les. Van de kinderen wordt door thuisonderwijs veel zelfstandigheid gevraagd maar ook veel begeleiding van de ouders. Want hoe kun je, als je in groep 3 net leert lezen, een opdracht lezen en uitvoeren? Gelukkig heeft Wilma een zeer flexibele werkgever, die ermee akkoord is om het aantal uren van 3 werkdagen over een hele week te verdelen.

Door de kinderen ontmoeten ze nog geregeld andere ouders. Dit zorgt ervoor dat zowel de kinderen als Wilma en Marco niet veel merken van het gemis van sociale contacten. Daarbij wandelt Wilma geregeld met vriendinnen. De avondklok wordt niet als een probleem ervaren.

Zondags beginnen ze hun dag met croissantjes en verse jus d’orange, net als voor corona.  Voordat er filmpjes waren van de zondagsschool, zochten ze op New Faith Network (een soort Netflix voor Christelijk Nederland) naar passende filmpjes voor de kinderen. Nederland Zingt is favoriet, een mooie samenzang om ook zelf mee te kunnen zingen. In de adventstijd hebben ze de adventskalender van Mozaiek0318 (kerk in Veenendaal) samen bekeken. Met de filmpjes en werkjes van de zondagsschool wordt nu de zondag gestart. Het is prachtig om te zien dat Lischa, hun oudste dochter, zelf in de bijbel op zoek gaat naar antwoorden voor een puzzel.

Zelf hebben ze in coronatijd de podcast “Eerst Dit” ontdekt. Samen beginnen ze hun dag (om 6.00 uur!) met het luisteren naar deze overdenking tijdens het boterhammen smeren en koffie zetten. Dit is een mooie aanvulling geworden in hun geloofsleven. Wilma en Marco zijn in coronatijd weinig daadwerkelijk naar de kerk geweest. Voor de jeugddienst hebben ze samen met de tieners hamburgers gegeten en dat zouden ze wel weer vaker willen doen. Deze gezamenlijke activiteiten missen ze best wel.

Ze hopen dat de onlinediensten van de kerk blijven bestaan als de gewone diensten weer hervat worden. “Het is zo mooi om te merken dat ouderen nu helemaal gewend zijn aan het online-gebeuren en aan digitaal giften geven. Het kerkgebouw en samenzijn heeft zeker meerwaarde, maar online is een waardevolle toevoeging” aldus Wilma. “Het was verrassend om te zien dat ook mijn ouders (Peter en Gré v.d. Wel red.) meezingen in de cantorij, heel bijzonder!”

Marco: “Het is een bijzondere tijd, waarin het mooi is om te merken dat verschillende talenten en initiatieven zoals bijvoorbeeld de bloemengroet ingezet worden om samen kerk te zijn.”

wilmamarco



André en Alette de Vos (9 maart 2021)

Door José van Wijk

André en Alette waren blij verrast om te merken dat het bij de kerk direct goed geregeld was met de onlinediensten. De snelheid waarmee gereageerd is op de lockdown, het instellen van de collecte-app en het invoeren van tijd voor de zondagsschool dragen bij aan het betrokken blijven bij de kerk. Samen kijken ze met de aanwezige gezinsleden naar de dienst op zondag, later in de week terugkijken komt er vaak niet van. De ene keer nog met ontbijt op tafel, de andere keer gewoon samen op de bank. Meezingen doen ze niet, meebidden wel. In het afgelopen jaar zijn ze maar een aantal keren echt naar de kerk geweest voor een avondmaaldienst en de jeugd- en belijdenisdienst. Dochter Juliette geeft aan dat ze het thuis moeilijker vindt geconcentreerd te blijven dan in de kerk. De jeugddienst heeft ze achteraf bekeken. “De gewone dingen als koffiedrinken na een dienst, het bijeenkomen in de kerk en elkaar op een laagdrempelige manier ontmoeten ga je meer en meer missen,” aldus André. “We kunnen niet wachten om weer gewoon naar de kerk te gaan, maar hopen ook dat het online streamen van de kerkdienst zal blijven, zodat meer mensen een dienst kunnen meemaken.”

Tweede paasdag 2020 ging het hele gezin in quarantaine. Alette en Juliette waren positief getest op corona. Dit is voor het gezin een pittige tijd geweest. Niet alleen het gescheiden leven van elkaar en de onderlinge spanningen, maar het psychische effect van besmettelijk zijn heeft er vooral bij Alette ingehakt. “Je wilt niet degene zijn die een ander ziek maakt” vat ze het samen. In huis is direct een upgrade van de wifi gekomen omdat de twee nog in huis wonende dochters online les volgden en André veel thuis werkte. Ze zijn erg dankbaar voor de ruimte die ze hebben in huis en tuin.

André was juist voor de tweede lockdown gevraagd om mee te draaien met de voorbereidingen voor een Alpha Youth, 10 bijeenkomsten voor jongeren. Dit zou in februari 2021 van start moeten gaan maar is helaas uitgesteld. De werkzaamheden in de commissie die gemeenteleden benadert waarvan de namen genoemd zijn als kandidaat ambtsdrager verliepen door corona moeizamer. Het meedraaien met een online kerkenraadsvergadering ter evaluatie was positief.

Juliette heeft  haar school afgelopen jaar maar een aantal keren bezocht. Het ophalen van haar propedeuse diploma was gelijk de laatste keer dat ze op een terras zat. Ze mist het contact met klasgenoten en vriendinnen heel erg.  

Nog voordat de lockdown begon, is het bedrijf van André gestart met thuiswerken. Uiteindelijk bleek dit een prima manier van werken, dat ertoe geleid heeft dat er nu andere keuzes gemaakt worden m.b.t. het op bezoek gaan bij klanten, hygiëne- en afstandsmaatregelen.

André: “de pandemie zal leiden tot meer individualisme en afstandelijkheid onderling, maar heeft ook een andere manier van werken mogelijk gemaakt.”

andrealette


 

Copyright Hervormde Gemeente Harmelen 2020 (klik hier voor de disclaimer)