kijkmee2      facebook      logohv

De bemoediging van

Ina van der Beek (21 april 2021)

Opent uwe mond
Eist van mij vrijmoedig
Op Mijn trouwverbond
Al wat u ontbreekt
Schenk Ik, zo gij ’t smeekt
Mild en overvloedig

Psalm 81:12

Het eerste psalmversje dat ik op school leerde en ik snapte er niks van.
Ook het versje dat mijn vader in mijn poëziealbum schreef en waar ik stilletjes niks aan vond. Waarom schreef hij niet een leuk versje over ‘herinneren en houden van’?
Het psalmversje dat ik af en toe in de kerk zong met een gevoel van nostalgie, maar waar ik niet blij van werd. Want zeg nou zelf: ‘al wat u ontbreekt, schenk Ik, zo gij ‘t smeekt, mild en overvloedig’?
Er zijn heel wat dingen die me ontbreken en waarom ik heb gesmeekt, maar ontvangen? Echt niet! Dus nee, niet echt een psalm die ik met overgave zong.

Het bijzondere van de Bijbel is dat teksten soms opeens voor je opengaan, je gaat ze vatten, begrijpen.
Dat ene zinnetje: al wat u ontbreekt, dat maakte opeens het grote verschil.
Er staat niet: alles wat jij wilt, waarvan jij denkt dat het je ontbreekt, dat schenk Ik overvloedig. Maar wat je écht ontbreekt, waarvan God ziet dat het ontbreekt in jouw leven, dat wil Hij in overvloed geven.
Je hoeft alleen je mond maar wijd open te doen, het van Hem te verwachten. En Hij schenkt, mild en overvloedig, alles wat jou en mij werkelijk ontbreekt, wat je nodig hebt: genade, troost, liefde, vergeving!
Geweldig toch?!

Ik ben mijn vader dankbaar, dat hij dat zestig jaar geleden al schreef in mijn poëziealbum.
Ik denk, dat hij het geheim achter die woorden zelf al ontdekt had en ze me daarom meegaf.
Vandaag geef ik ze jou graag mee: Doe je mond maar wijd open en vertrouw erop dat God precies weet wat jou ontbreekt.


Ina van der Beek (9 maart 2021)

HOUVAST

Het afgelopen jaar zijn er dagen geweest waarop ik soms wat somber, ongerust of zelfs bang was. Misschien herken je dat wel: door Corona en alle maatregelen eromheen werd het leven opeens heel anders dan het hiervoor was. Gelukkig ben ik, nadat ik zelf het virus had, weer helemaal beter geworden. Daar ben ik zeker heel dankbaar voor.

Maar hoe komt het dan, dat toch sommige dagen donker, uitzichtloos lijken, wat is de diepste oorzaak daarvan?

Ik mis contacten met familie, met vrienden. Ik maak me zorgen over anderen die ziek worden of kunnen worden. Ik mis de kerk, het knuffelen met mijn kleinkinderen, gezellige verjaardagen, even winkelen met mijn dochter en ga zo maar door. Een paar weken geleden, tijdens een preek van onze dominee, ontdekte ik opeens wat dat wil zeggen, die gevoelens van gemis en zorg: heel simpel, die dingen zijn dus heel belangrijk voor me. Zelfs zo belangrijk, dat ik mijn gevoel van zekerheid, van geluk daar vanaf laat hangen.

Maar dan heb ik toch mijn blik niet in de juiste richting, besefte ik opeens.

Want er is iets wat wél blijft, wel stabiel is, me nooit zal ontvallen, wat dus mijn hoogste geluk en zekerheid moet en mag uitmaken, hoe de omstandigheden ook zijn.

God en zijn trouw en liefde, die nooit veranderen, nooit voorbij gaan!

Natuurlijk, die andere dingen zijn ook belangrijk, maar ze zijn ondergeschikt aan die overweldigende liefde van God. Het me veilig weten in Zijn nabijheid en liefde, het leven vanuit de hoop en verwachting op Zijn Koninkrijk dat zeker komt. Opeens heeft ‘God liefhebben boven alles’ een nog veel sterkere betekenis. Nu probeer ik ieder ochtend wanneer ik wakker word, me eerst daarop te richten.

Zeker, ik mis die andere dingen zeker nog. Maar ik begin de dag met aan God te vragen om rust in Hem, blijdschap en vrede om wie Hij is en ook voor mij wil zijn. En echt, dan begin je je dag met een heel ander gevoel.

Met vallen en opstaan, dat wel, maar toch: Zijn vrede is genoeg om het leven aan te kunnen, ook in Coronatijd!

Ina wil jullie ook graag bemoedigen met een prachtig lied. Opwekking 520 Wees mijn verlangen.

 

Copyright Hervormde Gemeente Harmelen 2020 (klik hier voor de disclaimer)