Weblog > november 2008 > Ina van der Beek

Vorig winterseizoen keek ik als ik op zaterdagavond thuis was, vaak naar een quiz op tv. Leuk, je kon zelf meedenken of je de antwoorden wist. (meestal niet ;-) trouwens.)

Maar helaas, zoals dat nou eenmaal gaat: het programma heeft blijkbaar zijn tijd gehad en de zelfde quizmaster presenteert deze winter een nieuw programma, zelfde tijd, zelfde zender.
Meer overeenkomsten zijn er niet!
Twee keer heb ik gekeken, twee keer heb ik me geërgerd, dus heel simpel: ik kijk voortaan niet meer. Toch wil ik er iets over vertellen, omdat het me op een heel andere manier dan bedoeld door de programmamaker, aan het denken heeft gezet.



Voor wie het programma niet kent: de kandidaat zit op de stoel en tegenover hem/haar  en de vragensteller zit de ‘aanhang’, te weten de eventuele partner, vader, moeder, kind, broer, zus, vriend(in).
Dan worden er persoonlijke vragen gesteld, de kandidaat geeft antwoord en voor elk eerlijk antwoord (dat op eerlijkheid getest wordt door een leugendetector)  krijgt de kandidaat een geldbedrag. Je begrijpt het al: de vragen worden steeds persoonlijker ofwel intiemer, waarbij het prijzengeld stijgt. Voor mij onbegrijpelijk dat iemand voor geld ten overstaan van z’n hele familie, vriendenkring, ja half Nederland, wil vertellen hoe hij over z’n (schoon)familie denkt, of hij weleens oneerlijk is op z’n werk, ja zelfs over zijn of haar intieme huwelijkszaken  (en dan druk ik me nog voorzichtig uit.)   Toen de kandidaat, een man van ergens tussen de 40 en de 50, ten overstaan van zijn oude vader op de bank, toegaf dat hij het prima zou vinden zijn ouders nooit meer te zien, voelde ik persoonlijk de pijn die het die vader moest doen. Ik heb de tv uitgezet en me voorgenomen hier nooit meer naar te kijken.
Is dit nou vermaak? Voortaan pak ik weer lekker een boek op die zaterdagavonden dat mijn man moet werken en ik alleen thuis ben.

Waarom ik dit nou toch schrijf? Ik zei het al: het heeft me toch aan het denken gezet. Want hoewel ik het walgelijk vind om zo al je ‘zonden en zwakheden’ te etaleren om er geld mee te verdienen bedacht ik wel, dat veel van die grote of kleine dingen in ieders, dus ook in mijn leven er zijn. Meestal diep verborgen in ons hart, maar ook zonder leugendetector open en bloot voor God. “Heb je weleens…” zo beginnen die vragen vaak in dat programma. Als God dat aan mij vraagt: “Heb je weleens….” en vul zelf maar in, ja dan moet ook ik vaak met ja antwoorden. Ook bij mij zit er veel verborgen wat eigenlijk het daglicht niet kan velen, zelfs onbewust.
Wat het verschil is als de quizmaster het vraagt of God?
Bij een eerlijk antwoord krijg ik geen euro’s, maar vergeving.
En dat is ontzaglijk veel meer waard!