Weblog > maart 2007 > Ina van der Beek

Eens in de paar maanden is het weer zover: de collectebonnen zijn op. Op zondagochtend zeggen we tegen elkaar: ‘Dit zijn de laatste hoor, deze week even halen!” Om het vervolgens te vergeten tot zaterdagavond laat.

De ene keer lossen we dat zondags op door wat klein geld te zoeken in portemonnees en jaszakken, de andere keer zoeken we contact met een andere ‘gebruiker’ in de vorm van een goede (over)buur, waar dan zo’n groen velletje wordt geleend.
En ja hoor, dan eindelijk worden er die volgende week nieuwe bonnen gehaald.
Een paar maanden geleden was het weer zo, ik haalde 4 vellen collectebonnen. Maar toen het weer zondag werd en onze hand automatisch in de bovenste la van de kast ging, lagen daar geen collectebonnen…. Nog eens goed gekeken, maar nee hoor, niks te vinden. Het probleem werd tijdelijk opgelost met wat losse euro’s. Maar ook in de dagen daarna, hoe ik ook zocht, de bonnen waren en bleven spoorloos. Vreemd! Waar waren ze toch gebleven? Gelijk weer nieuwe halen? Tja, dan moesten ze ook weer betaald worden. Ach, ze kwamen vast nog wel tevoorschijn… Nee dus!



Dan ga je eens goed nadenken over het fenomeen ‘collectebon’.
Want wat is het nut van zo’n stukje papier? Bij aanschaf wordt er voor betaald, dus of ik hem daarna nou in de collectezak stop of in de kliko, betaald is betaald. Het enige verschil is, dat je bij gebruik bepaalt voor welk doel hij besteed gaat worden: kerkvoogdij, evangelisatiecommissie of misschien onderhoud Trefpunt? Maar ja, dat zou je ook kunnen aangeven als je de bonnen koopt: een derde deel hiervoor, een derde deel daarvoor en de rest voor dat doel!
Maar dan? Voortaan gewoon je lege hand in de collectezak stoppen? Ach, dat voelt ook zo raar.
Eigenlijk kwam ik tot de conclusie, dat ik veel hou van dat kleine groene stukje papier. Je kunt hem glad in de zak laten glijden, je kunt hem oprollen of heel klein opvouwen. Geld houd je discreet in de hand verborgen, de bon staat vrijmoedig naast het liedboek op z’n beurt te wachten, hoe dan ook: hij hoort er gewoon bij zondags! Tot hij verdwijnt in één van de zakken. En dan? Dan wordt hij geteld en….. ja, waarschijnlijk alsnog in de kliko. Aaaach!

En mijn vier verdwenen velletjes? Die kwamen na vier weken gewoon uit m’n tas, hoewel ik er al wel tien keer in gekeken had. Hoe dat kan? Misschien toch angst voor de kliko en zich gewoon verstopt??? We zullen het nooit weten…..