luistermee3       facebook      logohv

Eten in het donker> weblog Ina

ETEN IN HET DONKER

Kort geleden ging ik uit eten met een vriendin. Dat is op zich niet zo bijzonder natuurlijk, maar dit etentje was wel bijzonder!
Om half zeven moesten we ons melden bij het mooie restaurant in Zeist. Met ons waren er nog ongeveer dertig mensen die gereserveerd hadden.
Nadat ons een drankje was aangeboden, kregen we ‘uitleg’ over ons diner, wat in een andere ruimte zou worden geserveerd.
Geen diner op een zonnig terras, geen diner bij kaarslicht, maar eten in het donker, in volslagen diepe, dichte duisternis.
Amanda, een leuke jonge vrouw, vanaf haar babytijd blind, vertelde ons waar we op moesten letten en gaf wat handige tips, die we, zo bleek later, hard nodig hadden.
Daarna gingen we naar de eetzaal. In kleine groepjes, achter elkaar, hand op elkaars schouder, werden we de totaal verduisterde eetzaal ingeleid. Toen ik achter mijn stoel stond kon ik op de tast gaan zitten, erop vertrouwend dat m’n vriendin tegenover me kwam zitten.

Eten in het donker… Het is echt een bijzondere ervaring. Allereerst je laten leiden tot je bij je tafel komt, je overgeven en vertrouwen dat het je op de juiste plaats terecht komt.
En dan opnieuw erop vertrouwen dat het eten dat voor je wordt neergezet, goed en lekker zal zijn.
Dat het carpaccio die je denkt te proeven, ook echt carpaccio is. Dat de varkenshaas die je meent te voelen (stiekem met je vingers) ook echt dat is.
En ook heel raar, zit degene met wie je uit eten denkt te zijn, ook echt tegenover je aan tafel?
Ook best een beetje spannend: waar is de uitgang, kun je wel weg als je dat zou willen?
Je overgeven, vertrouwen op degenen die de leiding hebben van deze avond.
Het eten smaakte heerlijk, vanaf het voorgerecht tot en met het heerlijke dessert. Misschien proefden we nog intenser van de gerechten, dat was immers de enige manier om erachter te komen wat er op je bord lag?
Toen we een paar uur later knipperden tegen de lichten die aangingen, was ik bewust dankbaar voor het feit dat ik kan kijken. Dat ik de mensen kan zien, de bloemen en de bomen, de kleuren om me heen. Dat ik zonder tasten, kan gaan en staan waar ik wil.
Ook heb ik diep respect voor mensen die nooit kunnen zien en toch hun weg zoeken door onze ‘ziende’ wereld.
Er zat voor mij ook een diepere les in: ik mag me laten leiden door het leven, ook al is het soms donker, ook al weet ik niet waar de weg me heenleidt, God legt zijn hand op mijn schouder en stuurt me de goede kant op.

Eten in het donker: ik kan het iedereen aanbevelen om een keer te doen.

lighthouse 2307273

 

Copyright Hervormde Gemeente Harmelen 2017 (klik hier voor de disclaimer)