luistermee3       facebook      logohv

Nieuwe maan of volle maan... > weblog Ina

Nieuwe maan of volle maan…

Zou het er mee te maken hebben dat ik ‘Maan’ heet met m’n achternaam?
De maan intrigeert me altijd bijzonder.
Ik bedacht pas dat wij mensen eigenlijk erg veel lijken op de maan.
En dat bedoel ik als volgt: de maan laat zich zelden ‘ten volle’ zien, slechts één keer per periode van ongeveer een maand zien we de maan helemaal, tenzij hij zich dan toch nog snel achter een wolk verstopt.
De rest van de tijd zien we slechts een stukje, een groter of kleiner gedeelte van die maan.

Doen wij niet precies hetzelfde?
Hoe vaak laten we onszelf echt helemaal zien aan de ander? Hoe vaak laten we het achterste van onze tong zien, laten we ons echt in het hart kijken?
Een klein stukje, dat is geen probleem. En dan het liefst onze aardigste kant natuurlijk.
Maar onze stille verlangens, geheime gedachten, onze zwakheden en angsten, onze schuldgevoelens en onzekerheden, die verbergen we graag.
Er zijn ontmoetingen of gelegenheden, waarbij we wat meer open durven zijn, maar andere keren is het echt ‘nieuwe maan’ in ons leven. We laten maar een smal stukje zien, de rest blijft verborgen.
Als je een kleine maaksikkel ziet, vergeet je bijna, dat de volle maan prachtig rond en licht kan zijn.
Als we dat kleine stukje van de ander zien, weten we nauwelijks, wie en hoe die ander echt is.
Het voelt veilig om je te verbergen, je bent zo kwetsbaar als je je aan die ander toont zoals je bent.

Ook als wij alleen een kleine maansikkel zien, ziet God het geheel van dat machtige grote hemellichaam.
En evenzo: als wij ons beste sikkeltje voorzetten en de rest verstoppen, kent en ziet God ons helemaal. Tot in elk verborgen hoekje van ons hart.
Dat kan je soms benauwen, maar het is vooral een ontzettende troost. Hij kent je diepste gedachten, je meest verborgen zorgen en angsten. Onzichtbaar voor je medemens, volkomen open voor Hem.
Misschien dat we daarom zo graag psalm 139 zingen...?

maan

 

 

Nog even slapen...nog even...> weblog Ina

NOG EVEN SLAPEN... NOG EVEN...

Jaren geleden kreeg ik van mij huisarts een lichte slaappil, die me zou moeten helpen gemakkelijker in slaap te vallen. Nou dat deed hij. En hoe!! Zelfs na het nemen van een half tabletje sliep ik als de spreekwoordelijke bloem (die ik trouwens nooit heb zien slapen) en tot halverwege de volgende dag liep ik rond met een suf en duf hoofd. Waar voor m’n geld, dus!
Op een ander tijdstip moest ik voor een kleine ingreep naar het ziekenhuis. Ik kreeg een zogenaamd roesje toegediend. Ook dit werkte bij mij nogal heftig, uren was ik niet meer aanspreekbaar. Terwijl andere patiënten al lang waren verdwenen van de uitslaapzaal, stond mijn boterham en kopje koffie treurig naast me op het nachtkastje en ik snurkte vrolijk verder. Tot de verpleegkundige met vaste hand het boveneind van mijn bed rechtop zette en vriendelijk, doch vermanend sprak: ‘Mevrouw, nu echt wakker worden hoor, u moet wat eten en naar huis!’ Slaapdronken wankelde ik even later aan de arm van manlief het ziekenhuis uit.
En ja, dan die keer vorig jaar winter... Tijdens een stevige griep met veel gehoest schreef de huisarts me paracetamol met codeïne voor. Voor het slapen gaan twee tabletten innemen.
Nou, eentje was al genoeg om een lange nacht door te snurken!

Waarom ik u dit allemaal vertel? Wel, om u te doordringen van de kleine ramp die ik een tijdje terug over mezelf afriep.
Op een ochtend werd ik wakker met een zeurende hoofdpijn. Dat kon ik nu juist vandaag niet gebruiken! Er stond een afspraak gepland met een van mijn uitgevers en ’s middags een bespreking bij de bibliotheek over een lezing die ik zou geven. Een fit hoofd was dus vandaag een vereiste.
Ik besloot niet af te wachten wat mijn hoofd van plan was, maar resoluut drukte ik twee paracetamolletjes uit de strip. Op het moment dat ik ze doorslikte, besefte ik uit welk doosje ik mijn tabletjes genomen had... Paracetamol met codeïne, twee stuks!
Hoe ik de dag doorgekomen ben, weet ik niet goed meer. In elk geval liet ik de auto staan en reisde per trein, ik deed mijn best duidelijk te blijven articuleren en mijn ogen open te houden.
En de hele dag kwam de tekst uit Spreuken 6:10 in mijn hoofd.

Nog even dan? Nog even slapen, nog een beetje rusten...

newborn 1362148 960 720

Weer een jaartje verder... > weblog Ina

Een nieuw jaar doet je beseffen, dat je weer een jaar verder af bent van je eigen geboortejaar.
Nog nauwelijks gewend aan een 5 als eerste cijfer van mijn leeftijd, probeer ik nu al even te wennen aan die 6… Zelf voel ik me nog steeds hetzelfde als zo’n twintig jaar geleden, maar in de ogen van sommige anderen is dat toch blijkbaar anders…
Daarmee werd ik deze week weer stevig geconfronteerd. Mijn huisarts, die me doorstuurde, had me verteld dat het ‘een pittige jongedame’ was, maar beslist heel goed in haar werk. Had hij dit al voorzien misschien?

2015 2016

Nadat ze de brief van de huisarts had gelezen en me had uitgelegd waardoor mijn klachten veroorzaakt worden, keek ze me doordringend aan door haar bril en vroeg, duidelijk articulerend: ‘En, kunt u me nu vertellen, waarom u hier bent?’
Ik onderdrukte de neiging om te antwoorden: ‘Om het eerste kievitsei aan te bieden?’ Ik volstond met ongetwijfeld op wat geïrriteerde toon te antwoorden: ‘Hallo! Dat lijkt me duidelijk.’
‘Heel goed,’ zei ze en ging verder met haar onderzoek, maar de toon tussen ons was gezet.
En het werd nog wat erger. Nadat ze haar onderzoek had voltooid, verzocht ze me van de onderzoekstafel af te komen, ze bracht de tafel in beweging, maar voor hij tot bejaarden-afstap-hoogte was gedaald stond ik al naast haar.
‘Nou, dat doet u nog vlot!’ Brrr… die toon alleen al…
Ik weet het, ik weet het… in de ogen van een vrouw van halverwege de twintig is iemand wiens leeftijd met een 6 begint, vast oud, maar toch… Ik kreeg zin om haar even op de gang te zetten of zo. Maar ja…
Oké, ik heb behoorlijk last van die hielspoor, maar ik voel me echt nog niet toe aan het zijspoor.
Bijna 30 jaar geleden kwamen we hier in Harmelen wonen. Ik herinner me nog goed dat ik, net 30, mensen van boven de 50 best al een beetje oud vond. Maar hopelijk heb ik ze nooit benaderd op de wat belerende toon, zoals ik hier werd aangesproken.
En als dat wel zo was, bied ik bij deze mijn welgemeende excuses aan!

Offe… zou ik wat overgevoelig zijn op dit punt?

Toch maar weer een column > weblog Ina

‘Ik mis je columns,’ zei iemand tegen me.
‘Tja,’ reageerde ik, ‘ik dacht dat het gewoon tijd was om maar eens te stoppen…’
Drie dagen later: ‘Waarom schrijf je geen column meer? Ik las ze altijd graag.’
Zou ik dan toch maar weer…?

Lees meer

Gedicht Ina: Avondmaal

Gedicht > november 2015 > Ina van der Beek


Avondmaal

Brood en wijn
staan nu gereed
Ik ben verwonderd,
want ik weet:
Geen recht,
alleen genade!

De woorden klinken:
'Kom en eet,
want alle dingen
zijn gereed'
Geen recht,
alleen genade.

Gedenk Zijn dood
die leven geeft
opdat uw ziel
nieuw leven heeft
Geen recht,
alleen genade!

 


Lees meer van de gedichten en columns van Ina

Van Column naar gedicht

Weblog > september 2015 > Ina van der Beek


In bijna 9 jaar schreef ik 97 columns voor de site van onze kerk. Grappige verhalen, onzinverhalen en serieuze stukjes.

Lees meer

Het hoofd boven water houden! > weblog Ina

Weblog > juli/augustus 2015 > Ina van der Beek


Op een zaterdag in juni mocht onze oudste kleindochter afzwemmen voor haar A diploma. De hele week was ze al gespannen en zenuwachtig. ‘Als ik het maar goed doe, als ik maar niks vergeet…’ En hoe vaak we ook allemaal riepen, dat er echt niks mis kon gaan, de spanning bleef.

Lees meer

Ik doe jouw ding > weblog Ina

Weblog > juni 2015 > Ina van der Beek


Vorige maand was het op een zaterdagavond een gezellige boel in het Trefpunt. In het kader van geld bij elkaar sprokkelen voor een jongerenkamp in Ecuador, werden er ‘diensten’ geveild.

Lees meer

Israel! > weblog Ina

Weblog > mei 2015 > Ina van der Beek


Een paar dagen geleden kwamen we met 30 gemeenteleden + 1 dominee terug van onze mooie reis naar Israël. Heel wat keren tijdens die reis zei de een of ander: ‘En Ina, de komende column gaat natuurlijk over deze vakantie?’

Lees meer

Zomaar een kaartje... > weblog Ina

Weblog > april 2015 > Ina van der Beek


Ik was op zoek naar een bepaald oud foldertje. Ergens in een la, waarin allerlei dingen gestopt worden die ik wil bewaren, maar verder geen duidelijke plaats voor heb, moest daarvoor omgekeerd worden.

Lees meer

Copyright Hervormde Gemeente Harmelen 2017 (klik hier voor de disclaimer)