Weblog > september 2009 > Ina van der Beek

In de afgelopen maanden gingen er heel wat mensen op reis. Die vakantiegangers kun je grofweg in twee groepen splitsen, heb ik ontdekt. Nee, ik bedoel niet de vliegreizen en de autoreizen of zo. Het gaat om de personen zelf.

Er is een groep voor wie de vakantie begint zodra ze de deur uitstappen. Die mensen zitten ontspannen achter het stuur (of er naast), lopen kalmpjes over Schiphol en snuffelen wat in de taxfree shop. Eenmaal ingestapt leunen ze achterover, lekker kopje koffie, boekje erbij!

Maar voor een ander gedeelte van de vakantiegangers begint de vakantie pas als ze op plaats van bestemming zijn aangekomen. Zij zijn heel anders onderweg: Gestresst zitten ze in de auto, luisterend naar de verkeersinformatie of er nog geen file aankomt. Of in de bus steeds de chauffeur scherp in de gaten houdend: zou die man niet in slaap vallen? Er gebeuren zoveel ongelukken op die drukke wegen!

Op Schiphol zie je ze onrustig heen en weer lopen bij de gate: zie je wel, nog niet geland. Dus het vertrek zal ook wel met vertraging te maken krijgen! En waarom duurt het zo lang, technisch mankement? Oh, als dat maar goed gaat! Met water in de handen zitten ze wat later

bij het opstijgen op hun stoel. Duurt het niet wat lang voor de wielen los zijn….. En waarom staan die stewardessen zo met elkaar te fluisteren, zou…

Op deze manier kun je zo bezorgd zijn over de reis zelf, dat je bijna het einddoel zou vergeten!

Natuurlijk overdrijf ik een beetje, want behalve deze twee groepen, zijn er ook nog wel wat mensen die daar ergens tussen in zitten, maar toch…

Zelf behoor ik bij de eerste groep, vakantie begint als ik de deur achter me dicht trekt.

Was dat op de reis door mijn leven ook maar zo! Ook de mensen, onderweg door het leven, kun je in die twee groepen opsplitsen en helaas, nu hoor ik bij de tweede groep.

Vaak tobbend en bang voor dingen, die zouden kùnnen gebeuren.

Een tijdje geleden kreeg ik opeens een mooie gedachte, waar die gedachte vandaan kwam? Ik weet het eigenlijk niet precies, ik beschouw het als een cadeautje van mijn Vader in de hemel en ik wil hem graag met u delen:

Geniet van de mooie dingen en momenten,

maak je niet te veel zorgen over wat zou kùnnen gebeuren,

maar verheug op wat zeker zàl komen:

de heerlijke toekomst die God aan ons belooft!

Ik weet het, gemakkelijker gezegd dan gedaan, zeker als er echt ‘ongelukken’ gebeuren op dat pad door het leven. Dan zijn die eerste twee regels zo logisch niet meer, maar dat laatste, die belofte, die blijft staan!

Goede reis!