Weblog > juli 2007 > Ina van der Beek

Afgelopen maand waren we op vakantie in Frankrijk.
En naar onze gewoonte, zochten we ook deze vakantie weer naar een ‘Eglise réformée’, waar we op zondag de dienst konden bijwonen.

Iedere keer is dat weer een verrassing: we zijn in kerkjes geweest, waar een handvol mensen bijeen kwam, een andere keer waren er wat meer. Soms was er orgel, soms werd er a capella gezongen. De ene keer was het kerkje vlakbij de camping, andere jaren moesten we soms bijna een uur rijden om de dichtstbijzijnde église te vinden.



Waarom we dat doen? Waarom we niet een keertje overslaan of een bandje beluisteren?
We vinden het gewoon fijn om op die zondagochtend samen te zijn met een deel van de gemeente van onze Here Jezus. Ook al gaat de strekking van de preek onze Hollandse oren een beetje voorbij. We vinden het fijn om te zien en te merken, dat er daar zo’n kleine, maar hechte groep is, die elkaar opzoekt, er wat voor over heeft om samen naar Gods woord te luisteren. We zingen bekende psalmen en liederen mee, maar dan in het Frans. Je ervaart iets van de ‘gemeenschap der heiligen’. En met de franse zegen gaan we de warme zon weer in.

Zoals gezegd, ook deze vakantie zochten en vonden we een kerk. En nog wel in ons ‘eigen’ dorpje Sanary sur Mer, aan de Franse kust. Vanaf de achterste bank maakten we de dienst mee. In de preek herkende ik veel woorden, ik snapte over welk bijbelgedeelte de dominee het had. Maar als je me nou vraagt: Wat was de strekking van de preek, wat wilde hij z’n luisteraars nou meegeven? Geen idee!
Opeens vroeg ik me af: hoe zou dat eigenlijk bij ons in de kerk zijn? Stel, dat er iemand binnenloopt, die nog nooit in een kerk is geweest, nog nooit iets uit de bijbel heeft gehoord. Hoe zou hij dat ervaren? Hij zou de woorden wel verstaan, maar zou hij zonder kennis van onze ‘kerktaal’ ook begrijpen, wat de strekking is? En zou hij dan, zoals wij in Frankrijk, iets ervaren van de warmte en genegenheid van de mensen onderling?

Nog iets wat me opviel in de bezochte diensten: voor en na de dienst begroet men elkaar  met een omhelzing en drie kussen. Ziet u onze koster al bezig in de hal? ;-)
Mmmmm, laten wij onze genegenheid maar tonen door het aanbieden van een pepermuntje voor de preek. Dat past beter bij onze noordelijke nuchterheid… toch?