Weblog > Oktober 2007 > Ina van der Beek

“In de kerk woont de Here God hè, en de kotser ook?” vroeg het kleine jongetje aan z’n vader.

“Kotser??”
“Die staat altijd bij de deur….”



“ Oh, de kóster bedoel je! Nee, die woont daar niet, die zorgt voor de kerk, hij werkt daar, zou je kunnen zeggen.”
Koster…. raar woord eigenlijk. Hoe ik er ook over na denk, geen idee, waar die benaming vandaan komt.

Koster…..  Hier in Harmelen denk ik bij die benaming aan onze twee vriendelijke kosters, die voor en na de dienst zondags bij de in- c.q. uitgang staan. Mensen welkom heten, een boekje aanreiken of weer aanpakken, vriendelijk groeten etc.  Voeger had ik een ander beeld bij ‘koster’. Toen ik nog heel klein was, was dat de koster uit het boekje van W.G. van de Hulst ‘Van de boze koster’ uit de serie ‘voor onze kleinen deel 4’. Voorop stond een boze man (de koster natuurlijk) met 2 vuisten in de lucht.  Op internet zag ik dat bij een latere druk die voorkant was veranderd in een man zonder opgeheven vuisten. Gek hè, ik weet niet meer waar het boekje over ging, maar nog wel die voorkant.  Ja ja, in de jaren vijftig en zestig ging men nog niet zo voorzichtig om met de tere kinderziel.;-)

Daarna kwam de koster uit mijn pubertijd: de toenmalige koster van de Nieuwe Kerk in Delft. Ik zal de man nooit vergeten! Geen boze koster, geen vriendelijke koster, maar een strenge koster, en dat was nodig! Want wat gebeurde er? Als 15, 16 jarige, mocht je in de middagdienst (5 uur) dan eindelijk bij je vrienden zitten i.p.v. bij je ouders. De jeugd zat op de paar achterste rijen van het grote blok voor het praalgraf van de Oranjes. Je zocht een plek achter een pilaar, zodat je ouders vanaf hun plaats je net niet konden zien. En tja, ik moet eerlijk bekennen, dat er dan meer op elkaar gelet werd onder de preek dan dat er geluisterd werd naar de dominee. En als dat te gek werd, dan kwam de koster in actie. Hij wandelde rustig met de handen op de rug, door de kerk (dat kan in zo’n grote kerk, zonder te storen) en bleef een poosje staan achter de bewuste achterste rij. Niemand fluisterde meer, niemand lachte meer, iedereen sidderde!  Waarom? Geen idee, dat wist niemand eigenlijk.
Bij geen andere koster werkte het, bij deze koster wel.

Later thuis vroeg je moeder: “Was jij dat…?”
En natuurlijk zei je: “ Nee, het was die jongen van…..”
“ Laat ik het niet merken!”

Welnee, er stond immers een pilaar voor!