Weblog > Januari 2008 > Ina van der Beek

Ik zal het maar meteen eerlijk vertellen: ik heb hem de deur uit gezet!

Misschien een beetje cru, zo helemaal aan het begin van het nieuwe jaar, de feestdagen nauwelijks voorbij, maar het ging echt niet langer tussen ons.
Ach, eigenlijk hebben we al jaren een haat-liefde verhouding en steeds zo tegen het eind van het jaar laat ik hem weer binnen, maar ook altijd ben ik hem weer gauw zat. Het is, dat mijn huisgenoten hem altijd nog graag zien komen, anders kwam hij er niet eens meer in.
Eigenlijk heb ik ook wel medelijden met hem: trots en gezond binnen gekomen en nu, nauwelijks een paar weken later, met hangende schouders de deur weer uit. Ik veeg de laatste uitgevallen 'haren' bij elkaar en gooi die in de vuilnisbak.
Daar staat hij dan, donker en koud tegen de schuur geleund, tot een paar kinderen zich over hem ontfermen…..




Je begreep het waarschijnlijk al: ik heb het over de kerstboom, en niet over mijn man, een ouwe oom of een dakloze medemens.
Als kind wilde ik zó graag een kerstboom, maar verder dan een paar kersttakken aan de muur en een kerststukje, ging het bij ons niet. Op school in de klas stond er wel één en de laatste dag voor de kerstvakantie werd hij verloot. Ik hoopte toch zo, dat ik hem zou winnen, maar nee hoor. Ach, als ik hem wel mee naar huis had gebracht, zou hij ongetwijfeld toch 'omgebouwd' zijn tot kerststukjes.
Maar goed, je zou dus denken, dat ik nu extra zou genieten van die versierde boom. Nee dus. Ik vind hem zielig met z'n onnatuurlijke slingers en ballen,  's avonds is het nog wel leuk, maar overdag als de zon naar binnen schijnt, vind ik hem echt lelijk. Vandaar,  dat hij er 1 of 2 januari al weer uit gaat.
Is het toch nog een (onbewust) gevolg van mijn anti-kerstboomopvoeding? Geen idee!

Wat er nu voor mij toch zo leuk is aan die kerstboom? De heerlijke ruime kamer, als hij weer weg is!
Ik wens je een gezond en gezegend 2008!