Weblog > Maart 2008 > Ina van der Beek

Ken je dat gevoel, dat er opeens een luikje van je geheugen lijkt open te springen?

Soms doordat je iets hoort of leest, iets ruikt of proeft.
Ik heb dat regelmatig in de kerk, nee niet bij het proeven van m’n pepermuntje. Hoewel…. als ik soms naast iemand zit, die mij een italiano (zo’n gesuikerd dropachtig snoepje) aanbiedt, moet ik altijd wel denken aan m’n vriendje Dick, die dat soort snoepjes altijd bij zich had.
Maar dat bedoel ik nu niet, het gaat me om de psalmen (oude berijming) en gezangen.
‘Zelfs vindt de mus een huis o Heer’ brengt me onmiddellijk terug bij juffrouw de Boer van de tweede klas, terwijl ‘Dankt dankt nu allen God’ me terug brengt naar de derde klas bij juffrouw Groos. Soms zijn de woorden wat veranderd, want wij leerden ons wekelijkse versje uit het boekje ‘Psalmen en gezangen voor de nederlands hervormde kerk’ uit het jaar onzes Heren 1938. Ik heb nog zo’n boekje, we leerden keurig om de week een psalm of een gezang. We noemden het ons ‘psalmversje’ maar soms was dat een ‘gezangversje’ dus.




Elke maandagochtend om de beurt voorin de klas, om het foutloos op te zeggen, dan kreeg je een tien op je rapport.
Hoe ik hier nu op kom? Een paar weken geleden schoot er weer zo’n luikje open bij het zingen van psalm 72 vers 7. Ik zie mezelf weer voor de klas staan als zevenjarige: ‘Nooddruftigen zal hij verschonen…’ Ik dacht daarbij aan de buren, die pas een baby hadden.
En achter hetzelfde luikje zat Psalm 25 vers 5: ‘Lout’re goedheid, liefdekoorden…’ geen idee, wat ik zei of zong. En zo ook de laatste woorden van psalm 19 vers 1: ‘en wijsheid af te malen’. Daarbij dacht ik altijd aan mijn moeders groene snijbonenmolen. En eigenlijk komt dat beeld soms nog boven bij die psalm, eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet goed raad met dat ’malen’.
Oneerbiedig?  Nee, zo is het zeker niet bedoeld. Negatief over de oude psalmen? Zeker ook niet, want eigenlijk houd ik veel van die mooie oude woorden, terwijl ik ook graag ‘Opwekking’ zing. Verandering van spijt doet eten immers? Dat vond ook mijn broer toen hij klein was. Volgens de verhalen zong hij:
‘Klokje klinkt, vogel zingt, ieder op zijn eigen wijs
Kind ook jij, zing daarbij
Tot des Heren lof en prijs en appelmoes’.

Hij hield niet van lof en prei…