Weblog > mei 2008 > Ina van der Beek

Een paar weken geleden fietste ik op zondagmorgen naar de kerk. Terwijl ik mijn fiets in het rek zette, bedacht ik: ‘oeps, bril vergeten!’

Dat was een probleem, want zonder m’n leesbrilletje red ik het echt niet meer. Kon ik het een jaar geleden nog wel zo’n beetje zien en raden wat er stond, nu dus niet meer. Misschien ook maar beter, want toen zong ik vaak uit volle borst een heel verkeerd woord. 
Wat nu? Tijd om terug te rijden was er niet meer (ik ben meestal iemand van de laatste vijf minuten). Dan maar niet meezingen, hoewel…. misschien lag er voor in de kerk, naast enkele vergeten paraplu’s ook wel een vergeten leesbril van de een of ander.
Ik legde de koster mijn probleem uit, hij knikte begrijpend en opende de grote houten kist die in het portaal staat. Weet u wat daar o.a. in ligt? Jawel, een hele rij brillen, allemaal netjes in een eigen brillendoosje of –hoesje. Ik kon kiezen: de eerste die ik opende was te groot, de tweede zag ik niet veel door, maar de derde was raak. Ik kon meezingen!
Nog dagen erna liep ik te denken over al die brillen. Waarom lagen ze daar, hoe kwamen ze daar? Miste niemand ze dan?



Als dit zo’n twintig eeuwen geleden was gebeurd, in de tijd dat de Here Jezus op aarde was, zou je denken dat al die mensen genezen waren tijdens de dienst in de synagoge. (Oké, er waren waarschijnlijk nog geen leesbrillen, maar toch een mooie gedachte!) Spontaan genezen door de Here Jezus. Brillen achterlaten bij de uitgang. Zou dat nu niet meer kunnen? Ik denk het toch wel. Ik zeg dit met de meeste schroom, want ik weet, vele zieken worden niet genezen. Toch mogen we ons uitstrekken naar de genezende handen van Hem voor ons lichaam en voor onze ziel.
Al heeft u na de kerkdienst uw leesbril nog steeds nodig, ik hoop dat uw hart vol is van de helende liefde van de Vader.

En fijn voor mij, dat die brillen nog steeds in die kist liggen!