Weblog > december 2011 > Ina van der Beek

Vroeger gebeurde het wel eens bij ons op de boerderij: een koe in de sloot! Dan ging er een touw om zijn horens (in die tijd hadden de koeien nog horens) en trèkken! En vaak met veel moeite, kwam het dier weer op het droge.

Ik vroeg me af waar zou toch de uitdrukking vandaan kwam: ‘Geen oude koeien uit de sloot halen’? Want of het beest nu jong of oud was, hij werd er natuurlijk uitgehaald. Na wat naspeuringen ontdekte ik, dat oorspronkelijk verdronken koeien bedoeld werden.

Herinneringen, wie heeft ze niet? Zoals we op een computer van alles kunnen opslaan, wat bewaard moet blijven in het geheugen, zo hebben wij ook in onze hersenen van alles opgeslagen. Goede herinneringen halen we graag naar boven, weet je nog…? Andere herinneringen stoppen we ver weg, diep in ons hart. We denken er liever niet meer aan, laat staan dat we er over praten met anderen. Je zou willen, dat je ze echt kon vergeten!  Soms zijn dingen je door een ander aangedaan, maar nog moeilijker kan het zijn als het herinneringen zijn aan zaken die je zelf verkeerd hebt gedaan. En je hoopt, dat niemand die dingen weer ophaalt. Dingen die gebeurd en gezegd zijn, kun je nooit meer terugdraaien. En toch hoef je het hoofd en de moed niet te laten zakken, zelfs als mensen je niet kunnen of willen vergeven. Want als je die ‘oude koeien’ oprecht bij God hebt gebracht, hoeven ze je niet meer neer te drukken. God heeft door middel van de ‘deletetoets’ al je schuld gewist! En Hij haalt nooit oude koeien uit de sloot. Integendeel, hij werpt ze in de diepste zee!