Weblog > november 2011 > Ina van der Beek

En ja, natuurlijk ontbreken ze nooit: het krentenbrood en de rollade, waarvan het gewicht geraden moet worden, uiteraard tegen betaling. De mand met eieren of noten, waarvan je het aantal mag schatten. Nou ja, ik hoef niet verder te gaan: iedereen weet wel wat er zo’n beetje op een bazar te vinden is. Dat je niks wint, is niet erg, het gaat tenslotte om het goede doel, niet waar?



Toch keek ik jaren met begerige ogen naar dat krentenbrood en vooral naar die rollade. Al jaren geleden rekende ik uit, hoeveel keer ik daar met mijn gezin van zou kunnen eten. Ik zou hem in drie stukken snijden en zo invriezen, ik zou…. Maar meer dan een foei lelijke schilderijtje won ik nooit. Het volgende jaar leverde ik het gewoon weer in.

Dit jaar werd er de dag na de bazar aangebeld. Er stond iemand voor de deur met… ja heus, de rollade! Op 1 gram na, precies goed ingeschat door mij. Trots pakte ik het enorme stuk vlees aan, en bedankte hartelijk. Dat had ik toch maar knap gedaan, vond ik zelf. Ik liep naar de keuken, haalde de rollade uit de verpakking en sneed hem, volgens mijn oude plan, in drie stukken van elk ruim een kilo. Maar toen…. toen realiseerde ik me, dat mijn man en ik nog maar samen in dit huis wonen. Dat ik een dieet heb, waarbij ik nauwelijks varkensvlees mag eten. En ook bedacht ik, dat onze oude vrieskist er al lang niet meer is. Bewaren tot de volgende bazar en teruggeven, zoals dat schilderij, was geen optie….

Twee grote brokken vlees propte ik met enige moeite in het kleine vrieslaatje van mijn koelkast, de derde ging in de pan. ‘Komen jullie morgenavond alsjeblieft eten?’ vroeg ik aan de kinderen, ‘dan krijg je een heerlijke rollade!’

Gelukkig zeiden ze ja…

Waarmee maar weer bewezen is: het begeren is meer dan het hebben!