Weblog > juli - augustus 2011 > Ina van der Beek

En het was leuk, die eerste dag. De tweede dag moest ik steeds maar aan mama denken… en toen het later werd, kreeg ik buikpijn. Het duurde nog zo lang voor we weer naar huis zouden gaan, wel twee nachtjes! Om een lang verhaal kort te maken: ’s avonds na het eten stapte oom met z’n twee nichtjes in de trein naar Delft. Want verhaaltjes, beloftes of wat ook, niks hielp tegen de kwaal die heimwee heet. Alleen mijn vader of mijn moeder kon dat gevoel wegnemen, mijn tranen drogen.

Ook sommige van onze kinderen weten wat het is om ’s avonds onverwacht naar huis te willen, gelukkig hadden wij een auto, en was het probleem wat gemakkelijker op te lossen.

Want heimwee, dat is niet te beredeneren en niet te genezen, je wilt gewoon naar huis! Nog steeds heb ik er een beetje last van, langer dan twee weken achtereen wil ik eigenlijk niet op vakantie. Ook al is mijn man bij me, ik verlang gewoon weer naar huis.

Ik herinner me dat er vroeger bij mijn ouders in de boekenkast een boek stond, met de titel ‘Heimwee naar de hemel’. Ik weet niet waar het over ging, maar die titel is me altijd bij gebleven. Heimwee naar de hemel…. wat is dat eigenlijk? Verlangen naar de plek, waar mijn Vader woont? Ik geniet van alle mooie en goede dingen in mijn leven, maar ik merk dat ik, bij het ouder worden, toch ook steeds meer de betrekkelijkheid ervan ga zien, steeds vaker kan verlangen naar een wereld zonder geweld, verdriet en pijn. Een leven waar God alles en in allen zal zijn. Waar Hij alle tranen zal drogen.

Zou dat bedoeld worden met heimwee naar de hemel?