Weblog > juni 2011 > Ina van der Beek

Het  gebeurde  ruim  dertig  jaar  geleden, onze zoon Marijn was drie jaar geworden.

De dag na zijn verjaardag mocht hij uitdelen op de peuterspeelzaal: rozijntjes!

Die dag was er een nieuwe juf, ze feliciteerde Marijn en beloofde hem, dat hij straks een mooie muts op zou krijgen, dat de kindertjes voor hem zouden gaan zingen en dan mocht hij rondgaan met zijn traktatie.

Toen ik aan het eind van de ochtend Marijn kwam ophalen, zat hij wat sip op zijn stoeltje.

“Was het leuk Marijn, heb je een mooie feestmuts gekregen van de juf?”

Marijn schudde het hoofd, “nee, Matthijs heeft een muts, Matthijs heeft uitgedeeld…”

Al gauw werd duidelijk wat er was gebeurd: de nieuwe juf had Marijn en Matthijs met elkaar verward, Matthijs was aangezien voor de jarige Marijn, hij had zich de feestmuts laten opzetten, laten toezingen en was daarna braaf met de trommel met doosjes rozijntjes rondgegaan. Noch Marijn, noch Matthijs had de juf haar vergissing duidelijk gemaakt… Ook de andere peuters hadden het blijkbaar voor zoete rozijntjes, eh, koek geslikt.

Je kunt je voorstellen, hoe vreselijk de juf zich voelde! Na duizend excuses van haar kant en nadat Marijn beloofd was, dat hij de volgende keer een spiksplinternieuwe feestmuts zou krijgen en rozijntjes om uit te delen, gingen we naar huis.

We zijn er nooit helemaal achter gekomen, waarom hij op dat moment niet voor zijn ‘rechten’ opkwam.

Voor juf Charlotte hadden we wel begrip: je zult voor 15 van die peuters staan en ze gelijk allemaal uit elkaar moeten houden! Matthijs, Marijn… het lijkt nog op elkaar ook.

Kijk, dat vind ik nu ook zo ontzettend bijzonder: er zijn miljarden mensen hier op aarde, een heleboel hebben ook nog precies dezelfde naam, en toch…. toch kent God mij persoonlijk, hij verwisselt me nooit met een ander! Wat een veilig gevoel!