Weblog > mei 2011 > Ina van der Beek

Toen ik zes was, wilde ik graag op mijn moeder lijken en als iemand vroeg wat ik later wilde worden, antwoordde ik: ‘moeder’.  Trok mijn oudere zus meer naar onze vader, ik was een echt moederskind.

Toen ik een jaar of veertien was, veranderde dat wel een beetje. Kritisch keek ik naar haar: had ze geen ‘gekke kleren’  aan als ik met haar samen naar de stad ging? Zei ze niks ‘raars’ als mijn vriendinnen er waren?  Gelukkig ging ook die fase weer voorbij, ik werd volwassen en weer dol op mijn moeder, ze was goed zoals ze was, gewoon: mijn moeder!

Nu is ze zesentachtig, en wat ben ik blij, dat ik haar nog heb!

En ja, sinds negenentwintig jaar ben ik zelf moeder van een dochter. Als kleuter was ook zij een echt ‘moederskindje’. Maar toen brak de puberteit aan. Haar twee oudere broers waren vrij kritiekloos ten opzichte van mijn uiterlijk en gedrag, maar mijn dochter….

“Wat voor kleren trek je aan naar die ouderavond op school?” vroeg ze toen ze dertien was.

En: “geen gekke dingen zeggen hoor, als mijn vriendinnen er zijn!”

Wat ik vroeger alleen maar dacht, durfde zij hardop te zeggen. Ik moest af en toe even slikken, maar ik wist: dit gaat voorbij.

En ja, mijn dochter werd volwassen en onze band werd hechter dan ooit tevoren. Nu heeft ze zelf een zoon in de wieg, en wie weet krijgt ze ooit nog eens een dochter. Dan zal ik haar vast waarschuwen: ‘Even slikken, het gaat vanzelf weer over!’

Moeders en dochters… ach ja, wat wil je, twee vrouwen!

In het oude testament waren zonen belangrijker dan dochters, toch denk ik dat moeder Lea best heel blij was toen ze na zes zoons, dochter Dina kreeg.