Weblog > april 2011 > Ina van der Beek

Er was een kleinkind gedoopt in de dienst van vijf uur, en het was inmiddels donker. We moesten vanaf de kerk onze weg zoeken naar het huis van de dopeling en zijn ouders, en dat was aan de andere kant van de stad.

Even later reden we achter elkaar aan door de straten, het was op dat tijdstip niet druk, dus moeiteloos volgden we de zwarte auto voor ons. In de binnenspiegel zag ik, dat ook de grijze auto vlak achter ons bleef.

“Hè, waar gaat hij nu toch naar toe?’ mompelde mijn man, ‘dit is toch de oprit naar de snelweg, ik begrijp er niks van!’

‘Hij zal het wel weten, z’n Tomtom staat aan,’ vond ik, terwijl ik nog eens via de spiegel controleerde of we de anderen niet waren kwijt geraakt. Nee, gelukkig, ze reden nog steeds achter ons.

Terwijl we de snelweg opdraaiden, zagen we het: we reden nog steeds achter een zwarte auto aan, maar niet die van onze schoonzoon… Ergens, waarschijnlijk bij een verkeerslicht, waren we de verkeerde auto gaan volgen. Zelfde merk, zelfde kleur, ja, dat wel, maar niet de juiste auto. ‘Waar gaan we naartoe?’ werd er vanuit de auto achter ons ge-smst.

De soep was al warm toen wij, en ook onze zoon en schoondochter, tenslotte arriveerden.

Zo kan het ook gaan in het gewone leven van elke dag. Je denk vast en zeker, dat je de goede weg volgt, dat je in het spoor van Jezus gaat. En opeens merk je, dat je ergens halverwege, zo maar ongemerkt, iets of iemand anders bent gaan volgen. Je was echt te goeder trouw, het leek of je op de goede weg was, maar opeens realiseer je je, dat  het niet klopt.

Daarbij draag je niet alleen de verantwoordelijkheid voor jezelf, maar ook voor diegenen, die jouw voorbeeld volgen.

Dus: blijf alert!