Weblog > oktober 2010 > Ina van der Beek

Op de middelbare school, vroeger in Delft, zat er een meisje bij mij in de klas, die het spreekwoord ‘van twee walletjes eten’ heel duidelijk in praktijk bracht.

Het meisje, ik noem haar voor het gemak maar Ditte, had een vriendje, we noemen hem Soldaat. Soldaat was dienstplichtig, hij vertrok op maandagochtend naar de kazerne en kwam op vrijdagavond weer thuis bij zijn ouders en dus bij Ditte, in Delft. Niks bijzonders dus. Maar… Ditte had nòg een vriendje, Student. Student studeerde aan de TH (tegenwoordig TU) in Delft en ja, je snapt het al: Student kwam op maandagochtend aan in Delft en woonde op zijn studentenkamer tot vrijdagmiddag. Dan nam hij afscheid van Ditte en vertrok naar zijn ouderlijk huis elders in het land. En zo had Ditte twee liefdes. Wij, klasgenootjes, vonden het spannend. We veroordeelden en bewonderden haar tegelijk. Zijzelf zei regelmatig, dat ze eigenlijk moest kiezen, maar niet kòn kiezen: ze was verliefd op beide jongens.

Natuurlijk ging het een keer mis: toen Ditte op vrijdagmiddag op het station afscheid nam van Student en hem innig kuste, stapte Soldaat uit de trein, hij kon eerder weg uit de kazerne en stond anderhalf uur eerder dan gebruikelijk op het perron. De rest laat zich raden, in plaats van twee vriendjes had Ditte er geen één meer. Eén voordeel: ze hoefde niet meer te kiezen…..
Een verhaal als uit een boek, maar heus echt gebeurd.  

Eigenlijk is het ook zo met geloven. Je kunt niet een beetje wel en een beetje niet geloven. Je houdt jezelf voor de gek en je wint er niks bij.
Ditte had zowel voor Soldaat als voor Student kunnen kiezen. Maar omdat ze geen keus maakte, lieten beide jongens haar vallen, terecht.
Het bijzondere van het geloof is, dat God je nooit laat vallen, zelfs niet als je verkeerd kiest.
Er is altijd een weg terug!