Weblog > juni 2010 > Ina van der Beek

Vorige maand was ik in Londen. En evenals de meeste bezoekers van die stad, verplaatsten we ons per ‘underground’ van de ene kant naar de andere van de stad.

Als je bedenkt, dat ik helemaal niet van tunnels en liften en dat soort dingen houd, zul je snappen, dat ik steeds even moest slikken, voor ik weer instapte.

Maar het ging goed, de metro roetsjte van het ene station naar het andere, soms boven de grond, dan weer diep er onder.

Tot die ene keer. Ergens midden tussen het ene station en het volgende, bleef onze trein stil staan, natuurlijk juist onder de grond, in zo’n donkere, smalle tunnel.

Oorzaak? Waarschijnlijk gewoon een rood sein of zo.

Ik keek rond. Iedereen bleef rustig zitten, geen enkele paniek.

Bij mij wel. Ik voelde me een mol, die z’n gangen graaft door de grond en dan opeens niet meer heen of weer kan, een klem voor zich en één achter zich.

Vorige zomer hadden we regelmatig mollen in onze tuin. Wij baalden dat onze mooie grasmat helemaal geruïneerd werd. De mollen baalden ongetwijfeld minstens zo hard van de mollenvanger, die zijn klemmen kwam zetten. Maar ja, net zo min als de metro, kan een mol bovengronds verder gaan.

Ik sprak mezelf in die metro in stilte toe: ‘rustig blijven ademen, niets aan de hand!’ Maar het voelde niet fijn.

Misschien toch weer een stukje gebrek aan vertrouwen? Woorden uit psalm 139 gingen wel even door mijn gedachten, daar in die tunnel. Maar voor ik ze me goed te binnen kon brengen, reden we alweer.

‘Als ik straks weer boven de grond ben, stap ik uit en ga ik per bus of lopend verder!’

Weer keek ik naar mijn medepassagiers, nog steeds onverstoorbare gezichten.

En natuurlijk stapte ik niet uit bij het volgende station, ik had weinig keus.

Gelukkig, onze gang onder de grond eindigde beter, dan die van die mol in onze tuin!

Als we deze zomer weer last van mollen krijgen, zal ik dan een luchtbrug voor ze bouwen, over onze tuin heen, naar een groot, ruim weiland?

Of zouden mollen juist hoogtevrees hebben…?