Ook dit gaat voorbij

Weblog > mei 2010 > Ina van der Beek

Je hebt familie, vrienden en kennissen. Maar soms is er iemand die in geen van die categorieën valt, en die toch een soort ‘goede bekende’ van je is.

Over zo iemand gaat deze column.

Ik ken hem al dertig jaar, we tutoyeren elkaar, maar toch kennen we nauwelijks elkaars voornaam, we hebben die in elk geval nog nooit uitgesproken.

Ik bezoek hem zo één of tweemaal per jaar, vaak met ons hele gezin, maar hij is nog nooit bij ons geweest.

Hij vertelt niet veel over zichzelf, maar ik laat, letterlijk, het achterste van mijn tong zien.

Hoewel ik het een ontzettend aardige man vindt, ga ik niet echt graag naar hem toe. Hoewel…, soms wel, maar dat is alleen als ik me niet zo fijn voel, pijn heb.

En nu? Nu heeft hij besloten, dat mijn bezoekjes aan hem helemaal afgelopen zijn….

Raar verhaal hè? Haar hééft ze het over!

Ik heb het over mijn tandarts! En waarom ik over hem schrijf?

Hij gaat met pensioen, en daar ben ik niet blij mee! Want ja, als je bovenstaand goed hebt gelezen, weet je, dat we al dertig jaar een heel goede band hebben.

Zijn service ging zelfs zo ver dat hij, zonodig, zijn privénummer gaf en in het weekend speciaal voor je naar de praktijk kwam. Ik bedoel maar…

‘Mijn’ eerste tandarts, zo’n vijftig jaar geleden in Delft, was een ander verhaal. Hij was niet zo jong meer, zijn apparatuur nog iets minder jong, de boor was een martelwerktuig, (zo-één waar geen water uitkwam, herinner je je dat nog?), zijn hand was niet meer zo vast, waardoor de boor wel eens een zijsprongetje nam naar je tong, en de vullingen drukte hij aan het zijn duim, echt waar! Hij had zelfs niet de titel ‘tandarts’, maar ‘tandheelkundige’.

Maar… als we flink waren geweest, kregen we een lekkere kleverige toffee mee naar huis (werkverschaffing?), dat maakte veel goed!

Maar het aller, aller mooiste was, en daarom vergeet ik ook deze tandarts nooit, het bordje aan de muur, op ooghoogte, waarop stond: OOK DIT GAAT VOORBIJ.

En ja, alles gaat voorbij, dat vervelende geboor in je mond, de tijd bij onze tandarts Rijnders, alles is eindig, mooie en minder mooie dingen.

Dat bordje van die Delftse tandarts kan overal opgehangen worden, maar er is één plek, waar je het beslist niet zult zien hangen: in de hemel!

Omdat de liefde en trouw van God nooit voorbij zullen gaan!