Weblog > april 2010 > Ina van der Beek

“Wil je even helpen, mijn auto start niet.”

Ha ha, dat moet je echt aan mij vragen! Ik weet net dat een auto vier wielen en een motor heeft, dan houdt het zo ongeveer op.

“Je moet alleen even met mijn paraplu op de startmotor duwen,” zei ze, “dit gebeurt wel eens vaker en dan doet hij het weer.”

Het zag er vast heel komisch uit, ik met een rode paraplu aan het prikken onder de motorkap van de grote terreinwagen. En ja, de motor sloeg aan!

Dat deed me denken aan een voorval, jaren geleden. Wij hadden toen ook een auto die soms kuren had. Mijn man had me precies aangewezen, aan welk slangetje ik moest rommelen, dan startte hij weer.

Op een dag stond ik dus ergens en nee hoor, hij startte niet. Geen probleem, het snoertje!

Maar…. hoe moest de motorkap omhoog? Geen idee! Ik klampte een voorbijganger aan en vroeg de man, of hij misschien wist hoe de motorkap open moest. De man haalde zijn schouders op en opende de klep. “Ja, en nu?” zei hij.

“O, nu maak ik hem zelf wel,”antwoordde ik.

Je zag hem denken: ‘Ja hoor, weet niet eens hoe de motorkap open moet, maar denkt wel het euvel te kunnen verhelpen?’

Ja dus! Ik rommelde aan het snoertje, startte, en de motor sloeg aan, tot verbazing van de man.

Zijn mond hing nog een beetje open, toen ik groette en wegreed.

Soms moet je even op weg geholpen worden of een ander helpen. Zonder dat je soms het nut ervan ziet, toch die hulpvraag honoreren. Zodat die ander weer door kan in het leven.

Omzien naar elkaar, soms maar in kleine dingen. Maar misschien net genoeg voor die ander, om weer verder te kunnen!

Wat je voor de minste van je broeders deed, heb je voor mij gedaan. (Mattheus 25: 40)