luistermee3       facebook      logohv

Wat er staat geschreven > weblog Ina

Ik heb het weer gedaan…

Steeds neem ik me voor het niet meer te doen, maar toch kan ik het niet laten.

Wat ik bedoel?
Het lezen van recensies. En niet zomaar recensies, maar die over mijn werk geschreven zijn.
Je komt ze overal tegen, in tijdschriften, en vooral op allerlei websites.
Een positieve recensie maakt blij, geeft moed: zie je wel, ik doe het nog niet zo slecht!
Een beroerde, negatieve recensie heeft precies het tegengestelde resultaat: ik stop ermee, ik kan het niet!
Recensies zijn regelmatig onderwerp van gesprek met collega’s, vooral met collega’s met wie je een goede band hebt. Tegen wie je eerlijk durft te zijn, je eigen onzekerheid durft te tonen.
Tegen buitenstaanders doen wij, auteurs, allemaal stoer: ‘Ach, het is maar een mening van een persoon.'
En dat is ook wat je tegen elkaar zegt, als die ander trillend van ellende verwijst naar een beroerde recensie van zijn/haar boek.
En weet je, dat is ook zo, het is de mening van een persoon, die jouw boek las en beoordeelt. Misschien houdt hij helemaal niet van dat genre, dan vindt hij het al snel ‘niks’. En zeg nu zelf: wat is een goed boek?
Want wat de één een saai en waardeloos verhaal vindt, daarvan smult een ander! Dus het is betrekkelijk, die recensie. Je weet het, je weet het, maar waarom doet het dan toch zo zeer?
Het is een beetje je kindje, je je hebt het uitgebroed, met zorg geschreven. Je hart er een beetje ingelegd.
En het beroerde is, je kunt je niet eens verdedigen, het staat er gewoon, zwart op wit, voor iedereen te lezen: dit is een waardeloos boek, een saai verhaal, een voorspelbaar plot, een oppervlakkige story…
Ah kijk, nu doe ik het toch weer! Alleen naar het negatieve kijken. Een roman van mij kreeg op een website wel 20 recensies van lezers. 17 positief tot razend enthousiast, 3 negatief. En welke bleven in mijn hoofd hangen, denk je? Precies, die 3.
Misschien is dat tegenwicht toch goed: het houdt je met twee benen op de grond.

Afgelopen maanden werkte ik aan een nieuw Bijbels dagboekje. 365 Bijbelteksten met een korte bemoediging mocht ik zoeken en opschrijven.
Wat heerlijk om daar mee bezig te zijn! Geen moment angst voor slechte recensies als het in juli verschijnt.
Waarom niet? Omdat ik alleen maar woorden doorgeef van een Ander, woorden waarop niets aan te merken is, die nooit saai zullen zijn of langdradig, voorspelbaar of oppervlakkig.
Woorden van Hem, die van mij houdt; me niet afwijst, zoals soms een ongenadige recensent dat doet.
Zijn mening over mij is belangrijker dan die van welk mens dan ook!

filmmaker 2838945 960 720

 

Copyright Hervormde Gemeente Harmelen 2017 (klik hier voor de disclaimer)