luistermee3       facebook      logohv

Vrijheid geef je door... > weblog Ina

VRIJHEID GEEF JE DOOR

Ieder jaar in de maand mei herdenken we met elkaar de bevrijding, staan we er stil bij hoe belangrijk vrede is.
Vijf jaar geleden werd mij gevraagd of ik in de jaarlijkse herdenkingsbijeenkomst op 4 mei de spreker wilde zijn namens de drie kerken van Harmelen.

Het thema was: vrijheid geef je door.

Kort geleden vroeg iemand me: ‘Dat voorbeeld wat je toen gaf, tijdens die bijeenkomst in de Bavokerk, over die violist, hoe ging dat ook al weer precies?’
‘Ik zoek het nog eens voor je op’, beloofde ik. En dat deed ik.
Omdat we ook dit jaar opnieuw de vrede en vrijheid willen gedenken èn doorgeven, hierbij het voorbeeld dat ik toen gebruikte, nog een keer.
Door te laten zien, wat vrede betekent, kunnen we er hopelijk iets van doorgeven. In het groot, maar ook in het klein!

Ergens in een ver land was een dorpje, verscholen in een afgelegen dal, waar al jaren lang geslacht na geslacht, vioolbouwers woonden en werkten. Maar langzaam maar zeker leek het erop, dat deze traditie aan het uitsterven was. Er meldden zich geen jonge mensen meer, die dit prachtige, maar ook moeilijke werk wilden leren. Daarom besloot de burgemeester in te grijpen en vroeg aan één van de laatste twee oude vioolbouwers, een vriendelijk welbespraakte man, om aan de kinderen van het dorp te vertellen over het prachtige beroep en te proberen sommige van die kinderen daardoor enthousiast te maken. De oude man ontving de kinderen en nam hij hen mee naar zijn werkplaats. Daar begon hij hen, aan de hand van plaatjes, uit te leggen, hoe hij te werk ging als hij een viool ging bouwen. De kinderen probeerden te luisteren, maar na een poosje zaten ze allemaal te wiebelen en te draaien en toen de oude man uitgesproken was, renden ze opgelucht naar huis. Helaas, geen van hen had na dit bezoek, het verlangen vioolbouwer te worden.

De volgende week vroeg de burgemeester aan de andere vioolbouwer, een wat stille man, of hij misschien een poging wilde wagen. Hij knikte en toen de groep kinderen aankwam bij zijn huis, nam hij ze mee naar binnen en liet hen plaats nemen in zijn kleine woonkamer. Toen nam hij zijn viool op en begon te spelen. De kinderen, die eerst nog wat zaten te kletsen, werden, de één na de ander, stil en luisterden. Toen de muziek was afgelopen, zei de oude vioolbouwer alleen maar: ‘Kijk, als mijn oude vriend en ik er niet meer zijn, zal er een ander ons werk moeten overnemen, anders zal er over een aantal jaren geen viool meer worden gespeeld in ons dal.’ Een aantal kinderen waren zo onder de indruk van de prachtige vioolmuziek, dat ze besloten de oude traditie voort te zetten. En zo gaat het daar nog steeds door: generatie na generatie geeft men de liefde voor de viool door, simpelweg door te laten luisteren naar de prachtige muziek.

Niet mooie woorden overtuigen, maar iets laten zien, laten horen, dat alleen kan geloof, hoop en liefde overbrengen op een ander. Steeds maar door, van generatie op generatie.

 

berg

Copyright Hervormde Gemeente Harmelen 2017 (klik hier voor de disclaimer)