luistermee3       facebook      logohv

Geloven als een kind... > weblog Ina

Een tijdje geleden reed ik naar Woerden met achterin m’n auto twee van onze kleinkinderen, beide vijf jaar oud.
Ik genoot van de gesprekken achter me tussen neefje en nichtje.
Het ging ongeveer zo:

Zij: ‘Ah, mijn vinger doet zo’n pijn! Kijk, er zit een plekje hier!’
Hij: ‘Oh... mmm...ja...’
Zij, met enige stemverheffing: ‘Oma, mag je bidden in de auto?’
Ik: ‘Ja zeker!’
Zij: ‘Lieve Here God, wilt u mijn vinger beter maken? Amen.’
Hij: ‘Misschien kunnen we beter naar de dokter gaan.’
Zij: ‘Nee hoor, Hij doet het altijd als je bidt.’
Hij, licht sceptisch: ‘Is het al over dan?’
Zij: ‘Nog niet, maar dat gebeurt zo wel, hoor.’
Inmiddels waren we aangekomen bij de indoorspeeltuin, de vinger leek vergeten.
Of genezen?
Pas op de terugweg dacht hij er weer aan.
‘Hoe is het met je vinger, is het over?’ vroeg hij belangstellend.
‘Ja, natuurlijk!’ antwoordde zijn nichtje. ‘Ik zei het toch! Hij doet het altijd als je bidt.’
‘Oh... ja...’ hoorde ik hem, duidelijk onder de indruk, zeggen.
Daarmee was het onderwerp voor die twee klaar.

Ik bleef er nog een poos over nadenken.
Eigenlijk was ik een beetje jaloers. Zo te kunnen en te durven geloven!
Ik bad stilletjes, dat ze niet teleurgesteld zouden worden in hun geloof, dat ze het vast mogen houden.
En ik bedacht dat wij volwassenen misschien wel weinig wonderen zien omdat we niet meer durven geloven als een kind!

flowers

 

 

 

Copyright Hervormde Gemeente Harmelen 2017 (klik hier voor de disclaimer)