Weblog > september 2010 > Ina van der Beek

We haalden Floortje zeven jaar geleden bij een asiel, waar ze was gebracht nadat ze ergens was komen aanlopen.

Niemand wist waar ze vandaan kwam of hoe oud ze was. Men schatte haar ongeveer 8 jaar, maar wij dachten al

gauw, dat ze minstens 80 moest zijn. Ze slaapt zo’n 23 uur per etmaal. ’s Ochtends gaat ze voor een kleine

wandeling onze tuin in, en in een erg dappere bui springt ze op de schutting om in de tuin van de buren te kijken.

’s Avonds om een uur of tien ontwaakt ze weer en maakt haar rondje voor, op het plein. We hebben af en toe

last van muizen in huis, maar daar heeft Floortje geen kaas van gegeten. En vogeltjes? Daar glimlacht ze

vriendelijk tegen vanachter het raam. Eén keer in al die jaren ontwaakte haar jachtinstinct: ze ving een vlieg!

Verder doet ze geen vlieg kwaad….

Maar eens, op een avond, keerde ze niet terug van haar avondwandeling. Na lang zoeken en roepen, ontdekten

we haar, erg hoog in een boom. Ze miauwde angstig en ik keek, nóg angstiger, omhoog. “Komt vanzelf naar

beneden,” zei mijn man, en we gingen naar binnen. Maar na een uur was de situatie ongewijzigd, behalve dat

ze wat schorder klonk…. Na enige aansporing van mijn kant, haalde mijn man de lange ladder uit de schuur en

klom erop, richting poes. Hij kon er nèt bij. Maar toen hij Floortje wilde pakken, zette ze haar nagels flink uit en

hield zich vast aan de boom. Er volgde een soort worsteling in het donker, hoog boven mijn hoofd. Na veel

verzet lukte het toch, Floor kreeg een duwtje en rende langs de stam naar beneden. Haar baasje volgde wat

langzamer, enige krabbels rijker.

Ach, ze zeggen, dat je door de jaren heen, op je huisdier gaat lijken. Ik weet niet of dat zo is, maar het gedrag

van Floortje komt me bekend voor: we roepen om redding, maar als het erop aankomt, is het moeilijk om je

over te geven. Toch?