Weblog > februari 2012 > Ina van der Beek

Mijn vader vertelde ons vroeger, toen we nog klein waren, dat hij als klein jongetje op de maan woonde. Maar op een dag kwam hij te dicht aan de rand en viel er af, zomaar pardoes op de aarde. En zo kwam hij aan zijn achternaam, ‘Maan’, en wij dus ook. We wisten natuurlijk dat het maar een sprookje was, toch vonden we het leuk om te horen. Het maakte onze naam bijzonder. Ook komt de maan veelvuldig voor in onze psalmen, ik zong die dan ook altijd met extra enthousiasme.

Toch vond ik het later ook wel eens een lastige naam. “Hoe is uw naam?” werd er soms gevraagd.  ‘Maan’ antwoordde ik dan.  “Ja, uw naam!” iets nadrukkelijker. En ik, ook wat luider: ‘Maan!’  ‘Maan?’  “Ja, gewoon Maan, die aan de lucht staat.”  Zo’n vreemde naam was het nu toch weer niet?

Aan de andere kant was het ook een grappige naam: want wie heeft z’n naam nou boven in de lucht staan? Niemand toch? Nou ja, meneer Zon en mevrouw Van de Ster natuurlijk ook.

Maar een tijdje geleden vertelde iemand iets over de maan, wat me weer een andere kijk op mijn naam gaf. Eigenlijk iets, wat ik al lang wist, maar nooit had betrokken op mezelf: zoals de maan het zonlicht ‘doorgeeft’ naar de aarde, zo mogen wij het licht van Gods liefde doorgeven aan anderen. Dat geldt natuurlijk voor iedereen, maar het komt wel heel dichtbij als je Maan heet.  Een extra verantwoordelijkheid, waarin ik helaas nog al eens tekort schiet. Maar dan mag ik er aan vasthouden, dat ik niet de zon ben, niet de Bron van het licht, maar enkel maar een maantje, soms maar een sikkeltje, maar toch iemand die iets mag weerkaatsen van Gods liefde.