In de weg lopen heeft geen zin, dus begeef ik mij naar binnen. Daar vind ik niet alleen Gerrit van de Neut, van wiens aanwezigheid ik op de hoogte ben, maar ook een stel jongelui. Jongens uiteraard, want we zitten echt nog in de fase van zwaar werk. De bikkels staan al uren vloerbedekking te verwijderen. Heb je weekend en dan sta je je uit te sloven in het Trefpunt! Hoewel twee van hen er prat op gaan dat ze al vanaf een uur of zeven aan het werk zijn, heeft de derde de meeste zweetdruppeltjes. In ijver zijn ze aan elkaar gewaagd. Terwijl ik een ronde door het pand maak met Gerrit, die als loodgieter bezig is, gaan de jongens zwijgend zwoegend voort.





Nu moet ik op gaan letten wat ik schrijf, want zoveel is wel duidelijk als ik mijn ronde maak: alles hangt met alles samen en het kluswerk vraagt heel wat technisch inzicht. Vaktermen als ‘systeemplafond’ is ongeveer de enige term die ik heb onthouden. Het is zo’n plafonnetje dat het koor er in wil, opdat ze zichzelf niet nog langer horen nagalmen.
Laten we buiten een kijkje nemen. Om het gebouw heen lopend, kun je aan de achterkant een heuse gedaantewisseling aanschouwen. Kunststof platen met een ‘houtlook’ staren je helder aan.



Met al mijn kennis van zaken vraag ik of dit een binnenwand is, maar nee, dit mooie spul is helemaal weersbestendig en vormt dus de buitenmuur. Tjonge. En hoeveel is er nu aan de achterkant bijgekomen? Niet ruim anderhalf meter, zoals ik dacht, maar ruim 2 meter, zo bewijst het meetlint. Eens kijken of ik kan bevatten wat er aan de binnenkant geknutseld wordt.
Van waar mijn begeleider en ik het Trefpunt betreden, bevinden we ons meteen bij het invalidentoilet. Zat die daar echt altijd al? Nooit geweten. Zo hoor je nog eens wat. Deze ruimte wordt grondig verbouwd.



Hij wordt compleet vernieuwd en volledig vriendelijk in gebruik. Bovendien komt er een babyverschoontafel in. Kijk, zo’n woord hoef je tegen mij maar één keer te zeggen, in tegenstelling tot ‘systeemplafond’. Gaaf toch, een babyvriendelijk Trefpunt?! En handig natuurlijk voor de crèche en voor gasten met kersverse wereldburgers.
Bij een gebouw dat volop gebruikt wordt, hoort natuurlijk een goed werkende CV met bijbehorende warmwatervoorziening. Dat wordt een bedrijfsklus. Hetzelfde geldt voor de verlichting. Heb je het echter over afvoerleidingen, dan heb je het over zelfwerkzaamheid door vakmensen uit de gemeente. Het is maar goed ook dat er mensen zijn die hun koppie er bij houden, want anders loop je het risico een fantastisch nieuw Trefpunt te hebben dat binnen de kortste keren blank staat. De futuristische en veel besproken lichtstraat bijvoorbeeld wordt geweldig, maar heeft wel gevolgen voor de elektra- en gasleidingen, die daar in het plafond zaten en voor de afvoer. En welke plannen je ook maakt, alles moet passen binnen de geldende normen en wetten.

Ook dat is iets om op bedacht te zijn. Ik zou nog veel meer willen vertellen. Over de meterkast die grotendeels is vernieuwd, de toekomstige drukkerij, het kleine zaaltje achter de bar dat geen klein zaaltje meer is…Hoewel er meer gebeurt dan ik beschrijven kan, brei ik er toch maar een eind aan. We houden contact, goed?

Verslaggeefster Linda Branger

Verslag Mei 2010

Zoals beloofd, kunt u in deze rubriek regelmatig lezen over de ontwikkelingen rondom de verbouwing van het Trefpunt. Zonder volledig te zijn over alles wat er de afgelopen weken is gebeurd, richt ik dit keer de spotlights op een actie van de jongeren.



Weet u eigenlijk dat de hele verbouwing van het Trefpunt ontstaan is vanuit de behoefte aan een nieuwe jeugdruimte? In de uiteindelijke plannen is de jeugdruimte een onderdeel van een omvangrijker verbouwing, maar daar is het wel om begonnen. Als ik er op doordenk, vind ik dat een mooi vertrekpunt. Aandacht voor jeugdwerk besteed ik als het goed is niet uit aan een select clubje enthousiaste gemeenteleden. De vraag wat er in deze tijd nodig is om jongeren in aanraking te brengen met het evangelie en te helpen groeien in het geloof, is ook mijn aandacht waard. Er is alle reden om te investeren in jongeren. Een plezierig gebouw met de nodige faciliteiten is uiteraard geen wondermiddel, maar wel een hulpmiddel. Om dat mogelijk te maken, steken de jongeren ook zelf de handen uit de mouwen. Zo hebben zij op zaterdag 8 mei de Iepenlaan omgetoverd tot een heuse wasstraat om geld in te zamelen voor de inrichting van de nieuwe jeugdruimte. Grote en kleinere auto’s van allerlei kleuren en merken ondergaan een ware metamorfose. In vieze exemplaren komen de eigenaars aangereden, in een glanzende slee rijden ze even later vorstelijk weg.



Al dat waswerk begint al rond half 9 ‘s ochtends. Het team is dan zowat compleet. De laatste moet nog even uit bed worden gebeld (auto’s wassen vandaag, weet je nog?!), maar gaat er net als de anderen vol tegenaan. Onder assistentie van leden van de Jeugdraad, komt er gaandeweg steeds meer systeem in. Soppen, spuiten...even de slag te pakken krijgen. De auto’s rijden af en aan. De ene keer staan er twee op een rij, de andere keer zes. Alle zeilen bijzetten. En is het even wat rustiger, dan kun je elkaar lekker achterna zitten met spons en water. De sfeer zit er goed in. Met elkaar krijg je de smaak te pakken. Sommigen hebben dat al eerder ervaren; ik spreek jonge autowassers die al meehielpen bij het algemene sloopwerk en straks graag weer paraat staan om te verven. Anderen denken weer mee over de inrichting van de jeugdruimte en zo doet ieder wat. Leeft u mee?



Verslaggeefster Linda Branger